ΡΕΜΑ ΓΚΟΥΡΑΣΣτη Νοτιοδυτική πλευρά της Πάρνηθας , κάτω από τη Ιερά Μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Μονή Κλειστών) υπάρχει ένα φαράγγι. Οι περισσότεροι ορειβάτες το ξέρουν, αλλά λίγοι το έχουν διασχίσει ολόκληρο, γιατί ένα μεγάλο τμήμα του απαιτεί τεχνική canyoning για να το περάσεις. Επίσης το αξιοπερίεργο είναι ότι έχει τρία ονόματα που αντιστοιχούν σε τρία τμήματα του φαραγγιού. Είναι φυσικό να μην είναι ξεκάθαρο που ακριβώς αρχίζει και που ακριβώς τελειώνει κάθε ένα από τα τρία τμήματα του ρέματος.

Είναι λογικό όμως το τμήμα κοντά στη πηγή Γκούρα να είναι το ρέμα της Γκούρας και επειδή μέχρι το σπήλαιο Πανός μπορεί να συνεχιστεί η διάσχιση χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα, είναι επίσης λογικό να δεχθούμε ότι το ρέμα της Γκούρας φτάνει μέχρι το σπήλαιο Πανός. Στη συνέχεια, μέχρι κάτω από τη Μονή Κλειστών , το ρέμα γίνεται δύσκολο και η διάσχιση έχει μεγάλες τεχνικές δυσκολίες. Αυτό το τμήμα είναι το φαράγγι Κελάδωνα. Τέλος το ρέμα της Γιαννούλας που είναι πιο βατό είναι μετά τη Μονή Κλειστών και έτσι δεν δημιουργείται κανένα πρόβλημα με το όνομα.   
Το μονοπάτι για το φαράγγι της Γκούρας αρχίζει από τον δρόμο προς τα Δερβενοχώρια, μετά την διασταύρωση για την Μονή Κλειστών. Σε μία αριστερή φουρκέτα του δρόμου, σταματάμε στην άκρη όπου υπάρχει χώρος για στάθμευση. Μόλις σταματάμε βλέπουμε και το σήμα του μονοπατιού, ένα μπλέ τετράγωνο σε άσπρο φόντο. Οι καλαίσθητες και πολύ ενημερωτικές πινακίδες, ίσως θα έπρεπε να υπάρχει και ο απαιτούμενος χρόνος έστω και κατά προσέγγιση, μας λένε ότι προχωράμε σε δρόμο πού υπάρχει από τους αρχαίους χρόνους και οδηγεί στο σπήλαιο του Πανός και στην κορυφή Άρμα. Το ευχάριστο είναι ότι το τμήμα αυτό της Πάρνηθας δεν κάηκε και διασχίζουμε ωραίο πευκοδάσος. Το μονοπάτι άνετο και χωρίς μεγάλη κλίση, μετά μία ώρα φτάνει σε ένα διάσελο σαν σταυροδρόμι.  Μπροστά η πινακίδα λέει πως πάμε στο σπήλαιο Πανός, ενώ άλλη πινακίδα μας δείχνει δεξιά το μονοπάτι για την κορυφή Άρμα και αριστερά υπάρχει πλατιά ράχη που στο τέλος της διακρίνεται χωματόδρομος. Είτε ευθεία πάμε είτε αριστερά μπορούμε να φτάσουμε στο ρέμα και το σπήλαιο Πανός. Αν πάμε αριστερά, μέσα στο ρέμα θα ακολουθούμε την πορεία του νερού που είναι το σωστό, αλλά μετά υπάρχει μεγάλη κόντρα μέχρι το διάσελο. Αντίθετα αν πάμε ευθεία, κατεβαίνουμε με μεγάλη κλίση προς το ρέμα, αλλά μετά θα περπατάμε αντίθετα με τη ροή του νερού. Επειδή η πορεία μέσα στο νερό είναι λιγότερο από δύο ώρες προτιμάμε να αποφύγουμε την κόντρα και συνεχίζουμε ευθεία.
Η πραγματικότητα ήταν χειρότερη από την φαντασία. Το μονοπάτι έχει μεγάλη κλίση η οποία σε λίγο γίνεται μεγαλύτερη. Τελικά ύστερα από μερικά ανεβοκατεβάσματα και ένα μικρό κομμάτι τελείως οριζόντιο, άρχισε η κατάβαση για το ρέμα. Το ανησυχητικό ήταν ότι το ρέμα φαινόταν να είναι πολύ κάτω αλλά, σε προβολή πολύ κοντά. Με απλά λόγια, η κατάβαση έγινε καταρρίχηση. Μάλιστα σε ένα αρκετά εκτεθειμένο σημείο έχει τοποθετηθεί μόνιμο συρματόσχοινο, το οποίο βοηθάει πολύ. Χωρίς αστεία αν κάποιος δεν είναι εξοικειωμένος με απότομες πλαγιές και κίνηση σε βράχια καλλίτερα να αποφύγει αυτό το τμήμα. 
Μπορούμε όμως να πάμε κοντά στο ρέμα με αυτοκίνητο. Περνάμε από τη Φυλή και τη Μονή Κλειστών και ψάχνουμε για άσφαλτο που φεύγει δεξιά. Στρίβουμε δεξιά,  περνάμε τον διαμορφωμένο χώρο της πηγής Φυλή και συνεχίζουμε σε βατό χωματόδρομο για τρία χιλιόμετρα. Στην αρχή ευθείας που πάει για Βούντημα, δεξιά και κάτω φεύγει δευτερεύων χωματόδρομος. Υπάρχει και πινακίδα Αγία Τριάδα, αλλά δεν διακρίνεται εύκολα γιατί είναι πίσω από κάτι κλαριά. Εκεί αφήνουμε το αυτοκίνητο γιατί πιο κάτω υπάρχει μπάρα. Προχωράμε στη κατηφόρα και μετά 15-20 λεπτά φτάνουμε στο νερό που έρχεται από τη Γκούρα και διασχίζει τον χωματόδρομο. Η προσέγγιση στο ρέμα με αυτοκίνητο έχει δύο παραλλαγές. Η πρώτη, διασχίζουμε το ρέμα μέχρι το σπήλαιο Πανός και μετά γυρίζουμε από τα ίδια στο αυτοκίνητο. H δεύτερη, αντί να γυρίσουμε πίσω μέσα από το ρέμα, ανεβαίνουμε στη δεξιά όχθη την κόντρα ακολουθώντας πάντα τα σημάδια. Στο διάσελο πάμε δεξιά στην πλατιά ράχη, συνεχίζουμε στον χωματόδρομο, στην διασταύρωση πάμε δεξιά και να φτάνουμε στο αυτοκίνητο.
Από το χωματόδρομο μπορούμε να κατέβουμε στο ρέμα ακολουθώντας το νερό, πιο εύκολα όμως θα κατέβουμε αν γυρίσουμε πίσω 4-5 μέτρα και κατέβουμε εύκολα από τη χωμάτινη όχθη. Ενδεχομένως να υπάρχει ακόμα στην άκρη του δρόμου μεγάλη πέτρα για σημάδι Τώρα βαδίζουμε μέσα στα έλατα, σε ομαλό πεδίο μέσα η έξω από το νερό. Η κοίτη είναι ρηχή αλλά πλατιά και όταν έχει αρκετό νερό σχηματίζονται μικρές λιμνούλες. Μετά μία περίπου ώρα χαλαρής πορείας φτάνουμε στις πόρτες,  στενό πέρασμα ανάμεσα σε πανύψηλα βράχια. Κατεβαίνουμε σε βάθρα και συνεχίζουμε σε οφιοειδές πέρασμα ανάμεσα σε λειασμένα  βράχια. Είναι το κλασικό σημείο για φωτογραφία. Τώρα η πορεία γίνεται σε εύκολα βράχια και ανάλογα το νερό υπάρχουν και μικρές βάθρες για να δροσιζόμαστε. Μετά περίπου μία ώρα, ανάλογα το νερό και την εμπειρία, βλέπουμε σε βράχο στη μέση του ρέματος μπλέ τετράγωνο σε άσπρο φόντο. Δεξιά, στα βράχια της όχθης, σημάδια μας κάνουν να προσέξουμε ανηφορικό πέρασμα που οδηγεί στο μονοπάτι. Αριστερά ίδια σημάδια μας οδηγούν στην ανηφόρα που φτάνει στο Σπήλαιο Πανός. Πρίν και μετά το σπήλαιο Πανός πέφτουν συχνά πέτρες και καλλίτερα να μην μείνουμε πολύ ώρα στο σημείο αυτό.
Μετά τα σημάδια μπορούμε να προχωρήσουμε μέσα στο ρέμα για περίπου 15 λεπτά. Το πρώτο πέρασμα χωρίς νερό περνιέται εύκολα. Το δεύτερο και χωρίς νερό μας προβληματίζει. Το να προχωρήσουμε χωρίς τεχνικά μέσα είναι μία τολμηρή και απονενοημένη, δηλαδή χωρίς νόημα, προσπάθεια, γιατί τελικά σίγουρα θα γυρίσουμε πίσω Αν έχουμε κατέβη στο ρέμα από το κατηφορικό μονοπάτι και βγήκαμε ακριβώς κάτω από το σπήλαιο του Πανός, τότε σκεφτείτε το παραπάνω κείμενο ανάποδα, με την προσθήκη ότι όταν βγούμε στον δρόμο ανηφορίζουμε και στον  χωματόδρομο συνεχίζουμε αριστερά σε ανηφορική πορεία. Τον δεύτερο χωματόδρομο που έχει κατηφορική πορεία τον ακολουθούμε μέχρι το τέλος του, δηλαδή μέχρι το διάσελο και μετά ακολουθούμε τα σημάδια προς τα δεξιά μέχρι το σημείο από το οποίο ξεκινήσαμε.
Η διάσχιση του ρέματος Γκούρα είναι μία όμορφη πεζοπορεία μέσα σε πεύκα και έλατα και μετά, μέχρι το σπήλαιο Πανός, γίνεται  ποταμοπορεία, με λίγα εύκολα βράχινα περάσματα. Η διαδρομή μονοπάτι-ρέμα-χωματόδρομος-μονοπάτι, με άνετο ρυθμό είναι περίπου έξη (6) ώρες. Β.Δ. Β΄  λόγω του τελευταίου τμήματος του μονοπατιού πριν το ρέμα και για το τμήμα του ρέματος μετά τις πόρτες. Χρειάζεται μόνο ένα αυτοκίνητο.

 

Κείμενο-φωτογραφίες Ντίνος Δημητρακόπουλος

Για φωτογραφίες πατήστε εδώ