Πέρνωντας τον δρόμο από Καλαμάτα για Μάνη, αριστερά στο βάθος βλέπουμε τον Ταύγετο και δεξιά έχουμε τη θάλασσα. Αυτή η περιοχή αυλακώνεται από πολλά φαράγγια που ξεκινάνε από το βουνό και φτάνουν μέχρι τον κόλπο της Καλαμάτας. Από τα πιο γνωστά φαράγγια είναι του Ρίντομου και του Βυρού. Τα φαράγγια αυτά δεν έχουν νερό και η διάσχιση τους μπορεί να γίνει όλες τις εποχές, εκτός εάν έχουν προηγηθεί η αναμένονται έντονες βροχοπτώσεις. Διανυκτερεύσεις γίνονται στην Καλαμάτα η στην Καρδαμύλη και τα χωριά της περιοχής.

Από αυτά ξεχωρίζουν το φαράγγι του Ρίντομου και του Βυρού. Το φαράγγι του Ρίντομου ξεκινάει κάτω από τη κορυφή του Ταύγετου Χαλασμένο Βουνό και φτάνει μέχρι το ακρωτήριο Σάντοβα. Από το χωριό Πηγάδια ξεκινάει το μονοπάτι 032 μπαίνει στο φαράγγι περνάει τον Ταύγετο και ενώνεται με το μονοπάτι Ε4 στο ορειβατικό καταφύγιο του Ταύγετου. Προς τη μεριά της θάλασσας το φαράγγι λέγεται Φαράγγι της Κοσκάρακας. Το φαράγγι του Βυρού ξεκινάει από το Δάσος της Βασιλικής στον Ταύγετο και φτάνει μέχρι τη θάλασσα, στην Καρδαμύλη. Ο Ε.Ο.Σ. Καλαμάτας κάνει πολλές εκδρομές στη περιοχή και όποιος ενδιαφέρεται για τα φαράγγια μπορεί να βρεί το πρόγραμμα εκδρομών του συλλόγου στην ιστοσελίδα WWW.EOSKAL.GR. Το παρακάτω κείμενο γράφηκε με αφορμή μία εκδρομή του Ε.Ο.Σ. Καλαμάτας και δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΦΛΟΓΑ της Καλαμάτας.

«Την Κυριακή 9-11-2008 ο Ορειβατικός Σύλλογος της Καλαμάτας πραγματοποίησε την διάσχιση του Φαραγγιού του Βυρού από τα Τσέρια μέχρι την Καρδαμύλη. Στην διάσχιση, με αρχηγό τον Πέτρο Στεφανέα, συμμετείχαν τριανταένα μέλη του Συλλόγου και ο υπογράφων, μέλος του Ορειβατικού Συλλόγου Αχαρνών.

Η πεζοπορία ξεκίνησε από την διασταύρωση του δρόμου Καλαμάτα- Καρδαμύλη, με ασφαλτοστρωμένο δρόμο που πηγαίνει προς τη Μονή Σωτήρος. Μετά περίπου εκατό μέτρα φτάνουμε σε μικρή εκκλησία και αφήνοντας την άσφαλτο ακολουθούμε το μονοπάτι που είναι δίπλα της. Σε περίπου πενήντα μέτρα, αριστερά υπάρχει μονοπάτι, του οποίου όμως η αρχή είναι ασαφής και χρειάζεται παρατηρητικότητα και σχετική εμπειρία για να το διακρίνει κάποιος. Όμως με τα πρώτα βήματα καταλαβαίνεις ότι βαδίζεις σε μονοπάτι και σε μικρή απόσταση αρχίζει στενό και ανηφορικό καλντερίμι. Επί πλέον υπάρχει χαρακτηριστικό σημάδι (καφέ ορθογώνιο παραλληλόγραμμο) το οποίο θα βλέπουμε μέχρι τα Τσέρια.

Το καλντερίμι προχωράει με συνεχείς στροφές, απαραίτητες λόγω της έντονης κλήσης της πλαγιάς, ανάμεσα σε πυκνούς και ψηλούς θάμνους. Η σήμανση του μονοπατιού αν και δεν είναι απαραίτητο είναι πυκνή. Ξαφνικά η ανηφόρα τελειώνει προς μεγάλη ανακούφιση όλων, διότι παρά την πρόβλεψη για βροχές και πτώση της θερμοκρασίας, στον καταγάλανο ουρανό υπάρχει ένας λαμπρός και πολύ ζεστός «καλοκαιρινός» ήλιος. Στο σημείο αυτό η θέα είναι καταπληκτική. Πίσω μακριά διακρίνεται η Καρδαμύλη, κάτω και δεξιά η βαθιά χαρακιά στο έδαφος είναι το φαράγγι και ψηλά μπροστά μας φαίνονται καθαρά τα Τσέρια και το Πεδινό.

Σε λίγο το μονοπάτι συναντάει χωματόδρομο τον οποίον ακολουθούμε προς την κατηφόρα. Αντίθετα όταν φτάνουμε σε διασταύρωση με άλλο χωματόδρομο ακολουθούμε τον δρόμο που ανηφορίζει, τον οποίο όταν βλέπουμε το γνωστό σήμα αφήνουμε και παίρνουμε πάλι το μονοπάτι. Τώρα το μονοπάτι περνάει από καλλιέργειες και ανθρώπων έργα. Φτάσαμε στο Πεδινό. Η μικρή αλλά γραφική πλατεία του χωριού δεν είναι μακριά. Τα σπίτια λίγα αλλά καλοσυντηρημένα. Υπάρχουν και μερικά νεόκτιστα.

Όμως δεν σταματάμε γιατί προορισμός μας είναι τα Τσέρια, που είναι πιά πολύ κοντά. Μάλιστα διακρίνεται και το χαρακτηριστικό μυτερό καμπαναριό, το οποίο θα δούμε και σε άλλες εκκλησίες της περιοχής. Σε λίγα λεπτά, μία και μισή ώρα από την έναρξη της πορείας, φτάνουμε στην πλατεία του χωριού όπου είναι και η εκκλησία. Το καφενεδάκι της πλατείας αποκτά ασυνήθιστα μεγάλη πελατεία. Οι καφέδες και κυρίως τα νερά έρχονται χωρίς καθυστέρηση.

Στα Τσέρια, όπου φτάνει ασφαλτοστρωμένος δρόμος, θα μπορούσαμε να μείνουμε πολλές ώρες, αλλά το φαράγγι μας περιμένει. Χωρίς λοιπόν υπερβολική καθυστέρηση, ξεκινάμε και πάλι. Στην αρχή παίρνουμε το μονοπάτι που οδηγεί στο δάσος της Βασιλικής, αλλά αμέσως μετά ακολουθούμε ένα καταπληκτικό καλντερίμι.

Η κλίση της πλαγιάς είναι τόσο μεγάλη ώστε βλέπεις τη διαδρομή σχεδόν μέχρι το φαράγγι. Το καλντερίμι, με πολλές στροφές και μικρές ευθείες είναι τόσο σοφά σχεδιασμένο, ώστε έχεις την διάθεση να το κατέβεις απλά και μόνο για να θαυμάσεις την τέχνη των παλιών εκείνων μαστόρων.

Μισή ώρα περίπου διαρκεί η κατάβαση και φτάνουμε στο φαράγγι. Επειδή το τελευταίο κομμάτι του καλντεριμιού παρασύρθηκε από κατολίσθηση, τοποθετήθηκαν στο βράχο σιδερένια στηρίγματα για την ασφαλή κάθοδο των πεζοπόρων. Όμως και από το σημείο που έγινε η κατολίσθηση μπορεί να κατέβει κάποιος με ασφάλεια.

Τώρα βρισκόμαστε μέσα στο φαράγγι που είναι γεμάτο από τεράστια βράχια, λες και τα έριξε ο Κύκλωπας για να δοκιμάσει τις ικανότητες μας, αλλά και τη θέληση μας να το διασχίσουμε. Όλοι όμως είμαστε αποφασισμένοι να αντιμετωπίσουμε την πρόκληση και να περάσουμε. Περιέργως, αμέσως μετά το πρώτο πέρασμα βράχων, βλέπουμε δεξιά πινακίδα που γράφει Καρδαμύλη. Μήπως τελικά υπάρχει μονοπάτι? Όμως οι εμπειρότεροι ( ο παλιός είναι αλλιώς) μας εξηγούν ότι τα μονοπάτια αυτά έχουν εξαφανιστεί από τη πυκνή βλάστηση και πρέπει να περάσουμε από τα βράχια. Πράγματι το μονοπάτι σχεδόν αμέσως χάνεται. Ίσως είναι καλλίτερα έτσι.

Στα βράχια βλέπουμε αριθμούς με κόκκινη μπογιά από το 1 στην είσοδο του φαραγγιού μέχρι το 99 στη Μονή Σωτήρος και μετά πάλι από το 1 μέχρι το15 κοντά στη Καρδαμύλη. Οι αριθμοί σημαδεύουν μία ενδεικτική πορεία και βοηθούν στον υπολογισμό, κατά προσέγγιση ,του χρόνου που απομένει μέχρι την έξοδο του φαραγγιού.

Η διαδρομή μέσα στο φαράγγι ήταν πράγματι εντυπωσιακή, με περάσματα πότε εύκολα, πότε δύσκολα και πότε ένα κλικ πιό δύσκολα. Οι όχθες του φαραγγιού υψώνονται κατακόρυφα με ύψος, σε ορισμένα σημεία, δεκάδες μέτρα. Λεπτομερής περιγραφή της πορείας μέσα στο φαράγγι δεν είναι δυνατό να γίνει, αλλά δεν έχει και νόημα γιατί την ομορφιά του φαραγγιού θα την καταλάβεις όταν πραγματοποιήσεις την διάσχιση και όχι όταν διαβάσεις την περιγραφή της.

Δύο ώρες μετά την έναρξη της πορείας μέσα στο φαράγγι φτάνουμε στη Μονή Σωτήρος. Εδώ γίνεται η τελευταία ανασυγκρότηση της ομάδας. Καθισμένοι στο πεζούλι της μικρής αυλής της Μονής, δέκα ,δεκαπέντε μέτρα πάνω από το φαράγγι. τρώμε τα τελευταία τρόφιμα και ξεδιψάμε με όσο νερό έχει απομείνει. Από εδώ και κάτω και αφού περάσουμε τις τελευταίες εντυπωσιακές πόρτες, το φαράγγι ανοίγει πολύ και περπατάμε πάνω σε κροκάλες οι οποίες έχουν αντικαταστήσει από αρκετή ώρα τα άγρια βράχια της αρχής του φαραγγιού. Το φαράγγι τώρα έχει άλλη ομορφιά, γιατί οι όχθες του είναι κατάφυτες και τα κλαριά των δένδρων σε ορισμένα σημεία κοντεύουν να ενωθούν. Μετά μία ώρα εύκολης πορείας, δεδομένου ότι το φαράγγι τώρα είναι τελείως επίπεδο, φτάνουμε στην Καρδαμύλη, ακριβώς στη γέφυρα που είναι στην αρχή της πόλης.

Η γνωριμία με το φαράγγι του Βυρού υπήρξε μία ξεχωριστή εμπειρία λόγω της άγριας ομορφιάς του φαραγγιού και της τέλειας οργάνωσης της διάσχισης από τον αρχηγό και τα έμπειρα στελέχη του Ε.Ο.Σ. Καλαμάτας.


Αθήνα 11-11-2008

Κωνσταντίνος Δημητρακόπουλος»

Για φωτογραφίες πατήστε εδώ