Η Νέδα είναι το μοναδικό ποτάμι στην Ελλάδα που έχει γυναικείο όνομα. Ετσι αρχίζουν τα περισσότερα κείμενα για τη Νέδα. Με τον ίδιο τρόπο θα άρχιζα και εγώ το κείμενο αυτό πριν καιρό. Σήμερα όμως ξέρω άλλα τρία ποτάμια που έχουν γυναικείο όνομα, την Έρκυνα, την Αράπιτσα και την Τουθόα. Η Έρκυνα είναι ένα μικρό ποτάμι που διασχίζει την Λιβαδειά, η Αράπιτσα είναι το ποτάμι που διασχίζει την Νάουσα και στα νερά του έπεσαν και πνίγηκαν οι γυναίκες της Νάουσας με τα παιδιά τους για να μην τις πιάσουν οι Τούρκοι και η Τουθόα είναι ένα ποτάμι που πηγάζει κοντά στα Λαγκάδια και χύνεται στον Λάδωνα. Εν πάσει περιπτώσει το ποτάμι πήρε το όνομα μιάς γυναίκας  της νύμφης Νέδα, η οποία μαζί με άλλες δύο νύμφες, την Αγνώ και την Θεισόα έλουσαν στα νερά του ποταμού Λούσιου το νεογέννητο Δία.

Αρκετά όμως με την ονοματολογία. Την Νέδα πρέπει να την μάθουμε όλοι και να την επισκεφτούνε όσοι μπορούνε, γιατί είναι το ωραιότερο ποτάμι της Ελλάδας. Το ωραιότερο μεμονωμένο τμήμα ποταμού είναι μακράν το Πανταβρέχει. Στη Νέδα, από τις πηγές της μέχρι τη σήραγγα κάτω από το χωριό Πλατάνια, υπάρχουν όλα όσα ομορφαίνουν ένα ποτάμι. Υπάρχουν μεγάλοι καταρράκτες, υπάρχουν μικροί καταρράκτες, υπάρχουν παραδοσιακά αλλά και σύγχρονα  γεφύρια, υπάρχει ένα τεχνικό πέρασμα που κατεβαίνεται μόνο με σχοινί και αμέσως μετά ένα στενό φαράγγι πλάτους ενός μέτρου, πεντακάθαρα νερά, όχθες κατάφυτες από δένδρα και θάμνους και τέλος υπάρχει η σήραγγα που άνοιξε το ποτάμι μέσα στα βράχια που του έκλειναν τον δρόμο. Εκεί το ποτάμι εξαφανίζεται για πολλά μέτρα και μόνο κολυμπώντας μπορεί να περάσει κανείς με τον ελάχιστο φωτισμό άπο τις ακτίνες του ήλιου που μπαίνουν από ένα μικρό άνοιγμα στο πάνω μέρος τις σήραγγας.

ΝΕΔΩΝΗ πόλη της Καλαμάτας έχει ένα προνόμιο το οποίο μόνο άλλες δύο τρείς ελληνικές πόλεις έχουν, τη διασχίζει ένα ποτάμι, ο Νέδων. Οι πηγές του Νέδοντα είναι ψηλά στον Ταύγετο, πιο πάνω από το χωριό Νέδουσα. Το χειμώνα έχει αρκετό νερό, το καλοκαίρι όμως στερεύει τελείως.

Μέσα στη Καλαμάτα για προφανείς λόγους η κοίτη του είναι κτισμένη. Η διάσχιση, με τους φίλους του Ε.Ο.Σ Καλαμάτας άρχισε λοιπόν λίγο πριν φτάσει το ποτάμι στη πόλη, εκεί που υπάρχει ακόμη η φυσική κοίτη του και έγινε ανάντι. Το συνηθισμένο στα ποτάμια είναι η διάσχιση να γίνεται κατάντι, ώστε να μην μας δυσκολεύει το ρεύμα. Όμως επειδή την εποχή που έγινε η διάσχιση, μέσα Οκτωβρίου, το ποτάμι αλλού ήταν ξερό και όπου είχε νερό ήταν πολύ λίγο, κάναμε μία εξαίρεση στον κανόνα.

Πέρνωντας τον δρόμο από Καλαμάτα για Μάνη, αριστερά στο βάθος βλέπουμε τον Ταύγετο και δεξιά έχουμε τη θάλασσα. Αυτή η περιοχή αυλακώνεται από πολλά φαράγγια που ξεκινάνε από το βουνό και φτάνουν μέχρι τον κόλπο της Καλαμάτας. Από τα πιο γνωστά φαράγγια είναι του Ρίντομου και του Βυρού. Τα φαράγγια αυτά δεν έχουν νερό και η διάσχιση τους μπορεί να γίνει όλες τις εποχές, εκτός εάν έχουν προηγηθεί η αναμένονται έντονες βροχοπτώσεις. Διανυκτερεύσεις γίνονται στην Καλαμάτα η στην Καρδαμύλη και τα χωριά της περιοχής.