Για να πάμε στη Φόνισσα, ακολουθούμε το δρόμο από το χωριό Κάτω Λουτρό στην Κορινθία προς Κορφιώτισσα. Λίγο πριν τη Κορφιώτισσα στρίβουμε αριστερά σε χωματόδρομο που κατηφορίζει προς το φαράγγι και φτάνει μέχρι την είσοδο του.

Για να μπεις στο φαράγγι πρέπει να μπορείς να κάνεις ραπέλ. Η διάσχιση του φαραγγιού επoμένως δεν είναι  river trekking αλλά canyoning.  Επειδή όμως τα ραπέλ δεν είναι πολλά, ούτε ψηλά, ούτε δύσκολα, δεν θα προβληματίσουν κάποιον που έχει στοιχειώδεις γνώσεις canyoning. Το χαρακτηριστικό του φαραγγιού όμως είναι ότι έχει πολλά και δύσκολα βράχινα περάσματα και  απαιτείται να υπάρχει η σχετική εμπειρία. Ένα άλλο χαρακτηριστικό του φαραγγιού είναι ότι ένα μέρος της πορείας γίνεται σε απόλυτο σκοτάδι όπου ο φακός κεφαλής είναι απαραίτητος. Το σκοτεινό τμήμα όμως δεν έχει τεχνικές δυσκολίες και έτσι η διάσχιση του είναι εντυπωσιακή χωρίς να είναι επικίνδυνη.

Μετά την έξοδο από το φαράγγι για να επιστρέψουμε στο χωριό μετά το φράγμα ακολουθούμε το χωματόδρομο.

Κείμενο-Φωτογραφίες Ντίνος Δημητρακόπουλος

Για φωτογραφίες πατήστε εδώ

 H κατάβαση έγινε την Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου 2003 από ομάδα 18 ατόμων. Στο φαράγγι μπαίνουμε από μία σχετικά στενή είσοδο. Ο όγκος των συσσωρευμένων ξύλων και φερτών υλών μας κάνει να καταλάβουμε με πόση ορμή εισβάλλει εδώ το νερό όταν το ποτάμι φουσκώνει από τις βροχοπτώσεις, κάτι που δικαιολογεί και το όνομα. 

Πολύ σύντομα φτάνουμε στο πρώτο επτάμετρο ραπέλ, προσοχή στις τριβές. Μετά έχουμε για αρκετή ώρα κίνηση σε πολύ στενό τμήμα του με πολύ υψηλά τοιχώματα. Εδώ η δυνατότητα διαφυγής είναι ανύπαρκτη. Βρισκόμαστε στο ωραιότερο τμήμα του φαραγγιού, με πλάτος σε ορισμένα σημεία μικρότερο από μισό μέτρο. Η κίνηση γίνεται συνέχεια μέσα στο νερό. Χρησιμοποιούντες αντιστήριξη οι αναρριχητές μπορούν να κάνουν ευχάριστο παιχνίδι κινούμενοι πάνω από το νερό. Μπορούν να κάνουν και βουτιές.

Μετά το φαράγγι ανοίγει και μετατρέπεται σε φαρδύ ρέμα το οποίο περνάμε περπατώντας και ολίγον σκαρφαλώνοντας. Προς το τέλος το ρέμα κλείνει και πάλι και ξαναγίνεται φαράγγι. Εδώ συναντάμε τρία ραπέλ μεταξύ 12 και 18 μέτρα. Το τελευταίο και μεγαλύτερο κατεβαίνει παράλληλα με τον όμορφο καταρράκτη και φτάνει σε μεγάλη βάθρα. Βουτιά και πάλι στα κρύα νερά και αμέσως μετά ένα τελευταίο μικρό ραπέλ. Πριν την έξοδο μας περιμένει μία έκπληξη, καθώς τα τοιχώματα κλείνουν τελείως πάνω από τα κεφάλια μας και για περίπου 150 μέτρα κινούμαστε σε κανονική σπηλιά. Βλέποντας και πάλι φως ξέρουμε ότι πλησιάζουμε στην έξοδο.

Η κατάβαση της πολυμελούς ομάδας έγινε χωρίς προβλήματα και με πολύ καλό ρυθμό, βοήθησε και η παράλληλη κατάβαση των ατόμων ανά δύο στα ραπέλ για την μείωση των αναμονών. Διασχίσαμε το φαράγγι σε εξήμιση ώρες, βγαίνοντας έγκαιρα για ένα ωραίο μπάνιο στη θάλασσα. Το νερό στη Φόνισα δεν είναι και το διαυγέστερο, γεγονός που οφείλεται στην αργιλική σύσταση σε πολλά σημεία των τοιχωμάτων του φαραγγιού και στο πλήθος των αγριοπερίστερων που κατοικούν εκεί.

Το φαράγγι της Φόνισσας συνιστάται για καταβάσεις τις εποχές που δεν υπάρχουν έντονες βροχοπτώσεις. Χρειάζεται απαραίτητα να έχουμε πάρει προηγούμενα πρόγνωση καιρού και να μην ξεχάσουμε το φακό κεφαλής.

Το κείμενο αυτό δημοσιεύθηκε στο περιοδικό του Πεζοπορικού Ομίλου Αθήνας (Π.Ο.Α.) Φυσιολατρικοί Ορίζοντες Ιανουάριος Ιούλιος 2004 Τεύχος 240. 

Κείμενο   Νίκος Χαρίτος

Φωτογραφίες Νίκος Χαρίτος  Κώστας Παπανικολάου.