O Ησίοδος στη Θεογένεια αναφέρει ότι η Αθηνά γεννήθηκε από το κεφάλι του Δία. Στα Ορφικά, που είναι πολύ παλαιότερα, η Αθηνά εκτός από το γνωστό Παλλάς Αθηνά, αναφέρεται και σαν Τριτογενείη, δηλαδή αυτή πού γεννήθηκε στον Τρίτωνα. Με βάση τον χαρακτηρισμό αυτό, μεταγενέστεροι συγγραφείς προσδιόρισαν ότι η Αθηνά γεννήθηκε στις όχθες του ποταμού Τρίτωνα, κοντά στην πόλη Αλίφειρα. Είναι αυτονόητο ότι η Αθηνά πρέπει να γεννήθηκε σε μέρος ξεχωριστό. Πράγματι στο ρέμα του Τρίτωνα υπάρχει ένας εντυπωσιακός καταρράκτης, αθάνατος φρουρός του τόπου γέννησης της θεάς.

Το ρέμα του Τρίτωνα, το κακόηχο μεταγενέστερο όνομα συνειδητά αποσιωπούμε, πηγάζει από το βουνό Μίνθη, κοντά στο χωριό Αμυγδαλιές και περνώντας κάτω από τη Μονή Σεπετού και τελικά δυτικά από το χωριό Δαφνούλα, χύνεται στον Αλφειό ατην περιοχή της Ηραίας. Σε απόσταση 11 xiλιομέτρων από την Ανδρίτσαινα, στο δρόμο Ανδρίτσαινα-Κρέστενα, υπάρχει σύμφωνα με το Άτλαντα Πελοπόννησος της Ανάβασης, αλλά και όπως προκύπτει από τη κουβέντα με τους ντόπιους, το χωριό Κορμπά Χάνια. Πάντως στην είσοδο του χωριού η σχετική πινακίδα γράφει Αμυγδαλιές. Εν πάσει περιπτώσει ακριβώς δίπλα στη πινακίδα αρχίζει ασφάλτινος δρόμος για τη Μονή Σεπετού. Πηγαίνοντας προς το μοναστήρι ήδη από τον δρόμο διακρίνεται απέναντι ο καταρράκτης, τα νερά του οποίου στη συνέχεια διασχίζουν ένα μικρό αλλά πολύ ωραίο φαράγγι που περνάει ακριβώς κάτω από τη Μονή Σεπετού.
Ο ασφάλτινος δρόμος φτάνει μέχρι το μοναστήρι. Απέναντι από την είσοδο της Μονής υπάρχει χωματόδρομος με καγκελόπορτα που συνήθως είναι ανοικτή. Αν η καγκελόπορτα είναι κλειστή, απλά ζητείστε από τις μοναχές την άδεια να περάστε. Το αυτοκίνητο δεν είναι πρόβλημα. Λίγο πιο κάτω δεξιά υπάρχει εκκλησία και αριστερά χωματόδρομος. Συνεχίζουμε αριστερά, ο δρόμος είναι βατός και για συμβατικά αυτοκίνητα και σε ένα χιλιόμετρο περίπου φτάνουμε στο ρέμα. Το νερό που έρχεται από αριστερά είναι το νερό του καταρράκτη πού είναι πολύ κοντά.
Η διάσχιση αρχίζει από τη διασταύρωση του ρέματος με το χωματόδρομο που έρχεται από τη Μονή. Στην αρχή του φαραγγιού υπάρχει ένας μικρός καταρράκτης, ο οποίος όμως πολύ εύκολα παρακάμπτεται από δεξιά. Στη συνέχεια η διάσχιση γίνεται μέσα από το νερό χωρίς κανένα πρόβλημα. Τα πλαϊνά του φαραγγιού είναι απότομα αλλά αριστερά και δεξιά υπάρχει πυκνή βλάστηση. Η πορεία χωρίς να είναι εντυπωσιακή είναι όμορφη.
Μετά από περίπου 45 λεπτά φτάνουμε σε ένα ενδιαφέρον και κάπως δύσκολο σημείο. Το φαράγγι στενεύει πολύ και το νερό αφού κάνει ένα S περνάει από ένα πέρασμα με πλάτος μικρότερο από ένα μέτρο και πέφτει, όχι από ψηλά, σε μία μικρή λίμνη. Αν και η παροχή του νερού λόγω της εποχής, τέλος Ιουλίου, δεν είναι μεγάλη, εν τούτοις για να είναι η κάθοδος απόλυτα ασφαλής τοποθετήθηκε σχοινί. Επειδή τα βράχια δεν γλυστρούν και η λιμνούλα είναι αρκετά βαθιά, εκ των υστέρων διαπιστώθηκε ότι με μικρή παροχή νερού είναι δυνατό το σημείο αυτό να περαστεί ακίνδυνα χωρίς τη χρήση σχοινιού. Όμως εάν υπάρχει πρόθεση η επιστροφή να γίνει πάλι μέσα από το ρέμα, η άνοδος χωρίς σχοινί είναι πολύ δύσκολη.
Μετά από 10 λεπτά περίπου υπάρχουν τρία διαδοχικά εύκολα περάσματα, από τα οποία το πρώτο μπορεί να παρακαμφθεί από δεξιά. Τα άλλα δύο περνιόνται εύκολα μέσα από το νερό. Αυτό βέβαια μπορεί να γίνει όταν το ρέμα έχει λίγα νερά, δηλαδή μετά τον Απρίλιο.
Στη συνέχεια η πορεία δεν έχει κάτι ιδιαίτερο και μετά 30 λεπτά περίπου βλέπουμε δίπλα στο ρέμα σπασμένα κομμάτια τσιμεντένιου αγωγού νερού. Εκεί υπάρχει προς τα δεξιά δυνατότητα εξόδου από το ποτάμι και σε λίγα λεπτά φτάνουμε σε χωματόδρομο. Μετά από 1 χμ. ο χωματόδρομος συναντάει τον ασφάλτινο δρόμο Αλίφειρα-Δαφνούλα. Στο σημείο εκείνο, που απέχει 1,8 χμ. από το κέντρο της Αλίφειρας και όπου υπάρχει προσκυνητάρι, εάν δεν θέλουμε να επιστρέψουμε μέσα από το ρέμα αφήνουμε το δεύτερο αυτοκίνητο. Ο χωματόδρομος για 600-700 μέτρα είναι βατός και σε συμβατικά αυτοκίνητα, ώστε αποφεύγουμε αρκετό ποδαρόδρομο.
Η διάρκεια της πορείας είναι 1 ώρα και τριάντα λεπτά, η τρείς ώρες περίπου εάν η επιστροφή γίνει μέσα από το ρέμα και εάν γίνει μετά τις αρχές Μαΐου είναι μία πολύ εύκολη διάσχιση για την οποία αρκεί μαγιό και κατάλληλα παπούτσια. Μέχρι τις αρχές Απριλίου η διάσχιση του πρώτου τμήματος ίσως είναι αδύνατη και πάντως επικίνδυνη ακόμη και με τη χρήση σχοινιών. Επίσης πριν τον Απρίλιο είναι απαραίτητη στολή νεοπρέν γιατί το νερό είναι πολύ κρύο.
Το χωριό Αλίφειρα βρέθηκε στο διάβα της τεράστιας πυρκαιάς που το 2007 κατέκαψε δυστυχώς μεγάλο μέρος του Νομού Ηλείας και άλλων περιοχών της Πελοπονήσσου. Δεν έχω προσωπική γνώση για το μέγεθος της καταστροφής που υπέστη το οικοσύστημα της περιοχής του Ρέματος Τρίτων. Ελπίζω η φύση να μπόρεσε να στο χρονικό διάστημα που πέρασε να επουλώσει, έστω μερικά τις πληγές που προξένησε η καταστρεπτική πυρκαιά.
 
Κείμενο-φωτογραφίες Ντίνος Δημητρακόπουλος

Για φωτογραφίες πατήστε εδώ