ΠΟΤΑΜΟΣ ΒΟΥΦΑΓΟΣ

Στην Αρκαδία υπάρχει ο ποταμός Βουφάγος ο οποίος είναι μάλλον άγνωστος στους περισσότερους. Το όνομα του προέρχεται από τον Βουφάγο ο οποίος ήταν αρκαδικός ήρωας, παιδί του Ιαπετού και της Θόρνακος, τον οποίον στο δάσος της Φολόης σκότωσε η Άρτεμις με βέλος, γιατί την πρόσβαλλε με ανόσιες πράξεις.

Ο Βουφάγος, που το όνομα του σημαίνει «αυτός που τρώει βόδια» δηλαδή ο πολυφαγάς,  είχε την καταγωγή από την αρχαία πόλη Βουφάγιον την οποίαν άλλοι τοποθετούν στο χωριό Παλαιόκαστρο  Αρκαδίας, που είναι κοντά στον Αλφειό και άλλοι στην περιοχή της αρχαίας Γόρτυνας. Ο Παυσανίας (Αρκαδικά ΧΧVI  8), σχετικά με την πόλη Βουφάγιον αναφέρει ότι εκεί υπήρχαν οι πηγές του ποταμού Βουφάγου, που οριοθετούσαν τα σύνορα της αρχαίας Ηραίας και της Μεγάλης Πόλης.

Ο Παυσανίας αναφέρει επίσης (Αρκαδικά XXVIII  1), ότι φεύγοντας από τις πηγές του ποταμού Βουφάγου πέρασε από το χωριό Μάραθα (σημερινό Βλαχόραφτη) και την πόλη Γόρτυνα, ακολουθώντας προφανώς τον δρόμο που άρχιζε  από την Ολυμπία, διέσχιζε την περιοχή βόρεια από τον ποταμό Αλφειό, περνούσε από τις πόλεις Ηραία, Βουφάγιον, Γόρτυνα, την Μεγάλη Πόλη, τις πόλεις της Αργολίδας και τελείωνε στην Αθήνα. Επομένως σύμφωνα με τα ανωτέρω πιο σωστή φαίνεται η άποψη ότι οι πηγές του Βουφάγου και η πόλης Βουφάγιον ήταν κοντά στο Παλαιόκαστρο.

 

Οι ντόπιοι τον Βουφάγο τον λένε «Μικρό Ποτάμι» και πράγματι είναι αρκετά μικρό, δύο ώρες αρκούν για να το διασχίσει κάποιος με χαλαρό ρυθμό.


Η διαδρομή από Αθήνα Καρύταινα γνωστή. Μετά την Καρύταινα ακολουθούμε τον ασφάλτινο δρόμο για Ατσίχολο, Βλαχόραφτη, Παλαιόκαστρο. Σε μία στροφή του δρόμου, 3,5 χμ από το Παλαιόκαστρο (τα 2,7 χμ βατός χωματόδρομος), συναντάμε την κοίτη του ποταμού. Η πρώτη εντύπωση μας απογοητεύει. Το ποτάμι, όπως φαίνεται από το πλάτωμα όπου σταθμεύσαμε το αυτοκίνητο είναι κατάξερο. Όμως περίεργο, ακούγεται ήχος από πολλά νερά που τρέχουν. Να η έκπληξη. Κατάντι στο ποτάμι, από την άλλη μεριά του δρόμου πέφτουν τα νερά από δύο η περισσότερα κεφαλάρια. Η κοίτη του ποταμού συνεχίζει προς τα βουνά, αλλά την εποχή αυτή το νερό αρχίζει νότια από το δρόμο.

Η πορεία στο ποτάμι είναι πολύ ομαλή, χωρίς καμιά δυσκολία. Στις δύο όχθες υπάρχουν πολλά δένδρα και το τοπίο είναι ωραίο και ήρεμο. Όπως είμαστε στην άνοιξη τα νερά είναι πολλά και μικροί καταρράκτες από την αριστερή όχθη και ρυάκια από τη δεξιά πέφτουν στο ποτάμι.

Επιτέλους ένα δύσκολο σημείο, για παιδιά. Απλώς υπάρχουν κάτι βράχια στη μέση του ποταμού και όλο το νερό περνάει από ένα στενό πέρασμα. Όπως το νερό δεν είναι πολύ, ούτε το ρεύμα ορμητικό και δεν υπάρχει ουσιαστική δυσκολία.

Μετά το «επικίνδυνο πέρασμα» η πορεία στο ποτάμι συνεχίζεται άνετη και όμορφη. Κάποια στιγμή ψηλά και αριστερά διακρίνεται το χωριό Παλαιόκαστρο. Πιο κάτω, ένα ρυάκι που χύνεται στο ποτάμι από την δεξιά όχθη, φαίνεται κάπως παράξενο και αυτό μας προτρέπει να το ψάξουμε λίγο. Η απόφαση μας δικαιώνεται, γιατί αμέσως βλέπουμε κάτι παράξενο. Το χώμα στο σημείο αυτό είναι αργιλώδες και σχηματίζει πολλές μικρές γούρνες. Το νερό γεμίζει τις γούρνες, υπερχειλίζει και πέφτει στις γούρνες που βρίσκονται πιο κάτω. Το θέαμα είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε κήπο Γιαπωνέζικου μοναστηριού. Το εντυπωσιακό είναι ότι τα μικρά φράγματα πάνω από τα οποία υπερχειλίζει το νερό είναι χωμάτινα αλλά, προφανώς λόγω της σύστασης του χώματος, είναι τόσο σκληρά ώστε δεν καταστρέφονται έστω και αν πατήσει κανείς απάνω σε αυτά.

Το θέαμα είναι εντυπωσιακό γιατί το ρυάκι έχει μία αρκετά μεγάλη κλίση και έτσι μπορείς να βλέπει πολλά καταρρακτάκια ταυτόχρονα. Για είκοσι λεπτά τουλάχιστον ακολουθούμε το ρυάκι και βλέπουμε πάνω από πενήντα γούρνες. Απρόθυμα παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής για το ποτάμι, προσέχοντας να πατάμε στο μέσο κάθε λεκάνης για να μην προξενήσουμε τη παραμικρή βλάβη στα φράγματα.

Το τοπίο δεν έχει αλλάξει και συνεχίζουμε τη διάσχιση του ποταμού. Μετά ένα τέταρτο περίπου, στο βάθος διακρίνεται ο Αλφειός.

Η πορεία τέλειωσε, αλλά όχι και η διασκέδαση. Στο σημείο εκείνο ο Αλφειός είναι αρκετά πλατύς και όπως θα διαπιστώσουμε σε λίγο και αρκετά βαθύς σε ορισμένα σημεία. Το νερό που είναι γαλάζιο, φαίνεται καθαρό και μας δημιουργείται αμέσως η διάθεση για κολύμπι. Είναι προφανές ότι η κολύμβηση στο ποτάμι είναι διαφορετική από τη κολύμβηση στη θάλασσα. Ακολουθούμε λοιπόν την όχθη για πενήντα μέτρα περίπου. Ευτυχώς ο Αλφειός στο σημείο εκείνο ρέει σε ευθεία και όχι ορμητικά. Κρίνουμε λοιπόν ότι χωρίς κίνδυνο μπορούμε να αφεθούμε να μας παρασύρει το ποτάμι για εκατό μέτρα τουλάχιστον, πράγμα το οποίο και κάνουμε. Πάντως για να μην δημιουργηθούν εσφαλμένες εντυπώσεις, πρέπει να γίνει απόλυτα σαφές ότι η κολύμβηση σε ποτάμι κατ αρχήν είναι επικίνδυνη και πρέπει να είμαστε πάρα πολύ προσεκτικοί, ιδιαίτερα στη συμβολή δύο ποταμών όπου συνήθως δημιουργούνται δίνες.

Η επιστροφή έγινε πάλι μέσα από το ποτάμι και διήρκεσε κάτι λιγότερο από δύο ώρες. Επειδή επιστρέφεις στο μέρος όπου είναι παρκαρισμένο το αυτοκίνητο, η εξόρμηση αυτή μπορεί να γίνει με ένα αυτοκίνητο και μάλιστα συμβατικό. Υπάρχει όμως και χωματόδρομος ο οποίος από το κεντρικό δρόμο φτάνει μέχρι τον Αλφειό, εκατό περίπου μέτρα από τη συμβολή του με τον Βουφάγο, οπότε εάν υπάρχουν δύο αυτοκίνητα για εκτός δρόμου διαδρομές, οι δύο ώρες της επιστροφής παραλείπονται.

Όπως φαίνεται ο Βουφάγος είναι ιδανικός για να αρχίσει κάποιος να ασχολείται με την διάσχιση ποταμιών και το τέλειο συμπλήρωμα μιας εκδρομής μέχρι την Καρύταινα από την οποία απέχει περίπου μισή ώρα.

Κείμενο-Φωτογραφίες Ντίνος Δημητρακόπουλος

Για φωτογραφίες πατήστε εδώ