Το ρέμα Λεπίδας με τους καταπληκτικούς καταρράκτες (περισσότερα), συνεχίζει σαν ρέμα Σπηλιάς και μετά το χωριό Πλάτανος, σαν ρέμα Σπηλιάκια.

Aν πάμε στο χωριό Πλάτανος στα μέσα του καλοκαιριού με σκοπό να κατέβουμε το ρέμα Σπηλιάκια, φτάνοντας στη γέφυρα πριν το χωριό παθαίνουμε ένα σοκ. Το ρέμα κάτω από την γέφυρα είναι τελείως ξερό.

Μπαίνοντας όμως στο χωριό αμέσως βλέπουμε πολλά νερά να τρέχουν. Αν ακολουθήσουμε τον κατηφορικό δρόμο θα φτάσουμε στο ρέμα όπου με έκπληξη βλέπουμε ότι έχει αρκετό νερό. Μάλιστα αν περπατήσουμε για λίγο ανάντι στο ρέμα θα φτάσουμε σε καταρράκτη, όχι ιδιαίτερα ψηλό, αλλά με μεγάλη παροχή νερού.

Το νερό αυτό έρχεται από την πηγή Μάννα του Νερού, που βρίσκεται αρκετά ψηλότερα από το χωριό. Το νερό αυτό μέσα από τα βράχια φτάνει στο χωριό και μετά σχηματίζει τον καταρράκτη. Επειδή η παροχή του νερού είναι μεγάλη ακόμα και το καλοκαίρι, το ρέμα Σπηλιάκια έχει νερό όλο τον χρόνο.

To ρέμα από τα πρώτα βήματα δείχνει ότι η διάσχιση θα είναι πολύ ευχάριστη. Λόγω του καταρράκτη αμέσως περπατάμε μέσα στα νερά και ανεβοκατεβαίνουμε ωραία βράχια. Οι όχθες αριστερά και δεξιά είναι κατάφυτες και η πορεία άνετη.

Και ξαφνικά συνέβη το απρόσμενο. Μία αναπάντεχη εμπειρία την οποία θα θυμόμαστε σε όλη μας τη ζωή. Ο βοσκός πού παίζει την φλογέρα του φυλάγοντας τα πρόβατα είναι μία εικόνα που πάντα βρίσκει θέση στα σχολικά βιβλία. Στη ζωή όμως πόσοι έχουμε ακούσει φλογέρα. Εμείς στα Σπηλιάκια είχαμε αυτή τη χαρά. Ακούσαμε μέσα στη φύση τον μοναδικό ήχο της φλογέρας. Στη αρχή δεν το προσέξαμε. Αλλά ο ήχος της φλογέρας όσο προχωρούσαμε δεν απομακρινότανε. Ξαφνικά συνειδητοποιήσαμε ότι ο ήχος  μας ακολουθούσε. Ψηλά από την όχθη, αόρατος ο μουσικός επικοινωνούσε μαζί μας. Μέσα στο ποτάμι δεν υπήρχε κανένα ίχνος της σύγχρονης ζωής και νομίζαμε ότι είχαμε βρεθεί σε γκραβούρα του 18ου αιώνα. Αυτή η μαγεία κράτησε αρκετή ώρα και είχε ένα εξίσου μαγικό τέλος. Μετά από μία στροφή το ποτάμι για αρκετή ώρα κυλούσε σε ευθεία και τότε ο αόρατος μουσικός φανερώθηκε. Δυσδιάκριτος λόγω της απόστασης σήκωσε το χέρι του και μας αποχαιρέτησε, καθώς εμείς συνεχίζαμε την πορεία μας.

Το ρέμα συνεχίζει να κυλάει και το τοπίο λίγο αλλάζει. Πολλοί πάνε να κάνουν διάσχιση ποταμού φορώντας εκδρομικά άρβυλα και προσπαθούν να περνούν από τις όχθες, με αρκετή ταλαιπωρία ασφαλώς. Στα Σπηλιάκια για αρκετή ώρα αυτό μπορεί να γίνει.  Σε ένα σημείο όμως οι όχθες είναι όλο βράχια και πλησιάζουν αρκετά. Εάν κανείς μπορέσει να περάσει το σημείο αυτό από τα βράχια της δεξιάς όχθης, μένοντας χαμηλά, έχει καλώς. Αν πάει από την αριστερή όχθη, θα ανέβει πολύ και τελικά θα φτάσει σε γκρεμό.
Τελικά περίπου τέσσαρες ώρες μετά την έναρξη της διάσχισης στον καταρράκτη κάτω από το χωριό Πλάτανος, τα Σπηλιάκια φτάνουν στη διασταύρωση με το ρέμα της Ζαρμπάνιτσας που κατεβαίνει από τη Καστάνιτσα και τη Σιταινα. Πράγματι πρόκειται για διασταύρωση φαραγγιών και όχι συμβολή ρεμάτων, γιατί το φαράγγι της Ζαρμπάνιτσας, το καλοκαίρι τουλάχιστο δεν έχει καθόλου νερό και το ρέμα των Σπηλιακών προς το τέλος του έχει ελάχιστο η καθόλου νερό.
O E.O.Σ Αχαρνών με αρχηγό τον Μάκη Τζωρτζίδη, ήδη το 2000 έκανε τη διαδρομή Σίταινα-Καταρράκτης Λούλουγκας-Φαράγγι Ζαρμπάνιτσας-Άγιος Ανδρέας και το 2001 την διαδρομή Πλάτανος-Φαράγγι Ζαρμπάνιτσας - ρέμα Κουτουπούς - Καστάνιτσα.

 

Κείμενο-φωτογραφίες Ντίνος Δημητρακόπουλος

Για φωτογραφίες πατήστε εδώ