ΠΟΤΑΜΟΣ  ΕΡΥΜΑΝΘΟΣ ΒΡΕΜΑ ΛΑΜΠΕΙΑΣ     ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΚΟΥΜΑΝΗ-ΕΛΑΙΑ

H πορεία για τον Ερύμανθο Β΄ αρχίζει εκεί που τελείωσε η διάσχιση του Ερύμανθου Α΄, δηλαδή από την δεύτερη ταμπέλα της Δ.Ε.Η φεύγοντας από τη Λαμπεία η από την πρώτη ταμπέλα της Δ.Ε.Η., φεύγοντας από τα Τριπόταμα. Αρχικά ξεκινάμε από βατό χωματόδρομο και όταν φτάσουμε στον Υ.Η. Σταθμό αφήνουμε τον χωματόδρομο και μπαίνουμε στο νερό. Όταν φτάσουμε στον καταρράκτη τον παρακάμπτουμε από δεξιά και κατεβαίνουμε στο ποτάμι.

Το ποτάμι στο σημείο αυτό είναι αρκετά πλατύ και η κοίτη του έχει πολλούς μεγάλους βράχους από παλαιότερες κατολισθείσεις οι οποίοι μας δυσκολεύουν. Επιλέγουμε να περπατάμε στις όχθες, αλλά και εκεί τα βράχια έχουν αρκετά δύσκολα περάσματα. Σε λίγο το ποτάμι έγινε αρκετά στενό και τα νερά του πιο ορμητικά. Από μία προηγούμενη εξερευνητική προσπάθεια ξέραμε ότι εκεί κοντά το ποτάμι στενεύει πολύ. Συνεχίζουμε την πορεία κοντά στα βράχια της αριστερής όχθης. Τώρα τα νερά είναι πολύ ορμητικά αλλά όχι βαθειά και έτσι πατάμε σίγουρα. Σε ένα σημείο βλέπουμε το ποτάμι μπροστά μας για τριάντα μέτρα περίπου να είναι στενό και βαθύ και να τελειώνει σε σκάλα. Εκεί μας περίμενε μία έκπληξη. Ενας ντόπιος στεκόταν σε κάτι βράχια λίγο ψηλότερα από το νερό και ψάρευε με καλάμι. ‘Οταν φτάσαμε στη σκάλα διαπιστώσαμε ότι υπήρχε εύκολη παράκαμψη από τα βράχια αριστερά και jump. Mετά από τη σκάλα το ποτάμι συνεχίζει με πολλά σχετικά εύκολα περάσματα. Σε μερικά σημεία το νερό είναι βαθύ, αλλά το νερό έχει λιγότερη ορμή και δεν μας δημιουργεί κανένα πρόβλημα. Σιγα σιγά το ποτάμι πλάταινε και σε λίγο, δύο ώρες από την έναρξη της πορείας στο νερό, φτάνουμε σε τελείως ανοικτό μέρος.

Στη συνέχεια η πορεία γίνεται πολύ πιο εύκολη γιατί οι όχθες είναι ομαλές και την περισσότερη ώρα περπατάμε έξω από το νερό. Αυτό από την άλλη κάνει την διαδρομή αρκετά προβλέψιμη και κάπως ανιαρή. Για μία και μισή ώρα το τοπίο πολύ λίγο αλλάζει. Ευτυχώς, πριν αρχίσουμε να αναπολούμε τις δυσκολίες του προηγούμενου τμήματος, παρατηρούμε ότι οι πλαγιές αριστερά και δεξιά άρχισαν πάλι να πλησιάζουν και σε λίγο το ποτάμι μπαίνει σε ανοικτό φαράγγι. Είναι αυτονόητο ότι η διαδρομή γίνεται πάλι ενδιαφέρουσα. Στη μέση περίπου του φαραγγιού, φυσικά στο στενότερο σημείο, βλέπουμε το γεφύρι που βρίσκεται βόρεια από το χωριό της Αρκαδίας Βιδιάκι. Το γεφύρι φαίνεται να είναι σε πολύ καλή κατάσταση, αν και κτίστηκε το 1870. Μετά το γεφύρι υπάρχουν πολλά όμορφα σημεία, σε αρκετά μάλιστα κολυμπάμε για αρκετά μέτρα. Στο τέλος της πορείας όλοι συμφωνήσαμε ότι αυτό το δύωρο κομμάτι της διαδρομής ήταν το πιο ευχάριστο, γιατί υπήρχαν δυσκολίες, που έκαναν την πορεία ενδιαφέρουσα, όμως κανένα σημείο δεν ήταν τόσο δύσκολο ώστε να μας προβληματίσει.

Το ποτάμι έχει ανοίξει πάλι και μπορούμε να βαδίζουμε και στις όχθες, όπου βρίσκουμε ομαλό πεδίο. Τώρα πιά απλά περπατάμε γιά να φτάσουμε στο χωματόδρομο που θα μας οδηγήσει στον κεντρικό δρόμο. Πολύ ψηλά, δεξιά, βλέπουμε δρόμο που όμως δεν είναι αυτός που ψάχνουμε. Από λίγη ώρα ακολουθούμε τη δεξιά όχθη όπου μάλιστα βρήκαμε και μονοπάτι. Προσπερνάμε χωρίς να δώσουμε σημασία ένα μικρό ρυάκι που πέφτει στο ποτάμι. Αμέσως μετά βλέπουμε τον Μιχάλη που πήγαινε μπροστά να γυρίζει προς τα πίσω. Μας εξηγεί ότι το μονοπάτι χανότανε, αλλά είχε την εντύπωση ότι ακολουθούσε το ρυάκι και θα έκανε μία εξερευνητική προσπάθεια. Σχεδόν αμέσως τον ακούμε να μας φωνάζει. Απίστευτο. Εξη μέτρα ψηλότερα, αθέατο από το ποτάμι, υπήρχε πλάτωμα όπου κατέληγε δρόμος. Βγήκαμε αμέσως έξω. Από την αρχή της πορείας είχαν περάσει επτά ώρες.

Μέχρι το τέλος της πορείας μας περίμενε μία ακόμα μικρή δοκιμασία. Στο σημείο εκείνο πάνω από το ποτάμι, σε σχετικά μεγάλο ύψος και μικρή απόσταση είναι το οροπέδιο με το δάσος της Φολόης. Λόγω της απόστασης, πάνω από 5 χμ, της κλίσης του δρόμου και της κούρασης της ημέρας, κάναμε μιάμιση ώρα να φτάσουμε στην άσφαλτο.

Τώρα εάν κάποιος προσπεράσει το σημείο εξόδου, το οποίο πράγματι είναι ασαφές, δεν θα κάνει μπιβουάκ στο ποτάμι. Συνεχίζοντας την πορεία, σε λιγότερο από μισή ώρα, το ποτάμι ανοίγει πολύ, διακρίνονται δύο τρία σπίτια στη δεξιά όχθη και υπάρχει δρόμος ο οποίος φτάνει σχεδόν μέχρι το ποτάμι. Ακολουθούμε το δρόμο και μετά περίπου μία ώρα φτάνουμε στην άσφαλτο, όπου προς τα αριστερά είναι ο Λάλας και προς τα δεξιά το χωριό Κούμανη.

Κείμενο-φωτογραφίες Ντίνος Δημητρακόπουλος.


Για φωτογραφίες πατήστε εδώ