Με τον Μιχάλη βρεθήκαμε στο χωριό Καλλιάνι για να περπατήσουμε το Λαγκαδινό Ρέμα.  Μπαίνοντας στο χωριό υπάρχει μία μικρή πλατεία όπου παρκάραμε το αυτοκίνητο για να ετοιμαστούμε, αλλά και για να ζητήσουμε πληροφορίες για το ρέμα, επειδή ήταν η πρώτη φορά που θα το κατεβαίναμε. Ρωτάμε λοιπόν ένα ντόπιο πως θα φτάσουμε στο ρέμα. Μας δείχνει ένα κατηφορικό χωματόδρομο και μας λέει με σιγουριά  «Από το δρόμο αυτό θα φτάσετε στο ρέμα. Προσοχή όμως θα πηγαίνετε πάντα δεξιά». Σε ερώτηση μου αν το ρέμα έχει δυσκολίες απάντησε αρνητικά. Ο Μιχάλης μου λέει «τα σχοινιά να τα αφήσουμε» εγώ όμως του απαντάω «Ένα σχοινί θα το πάρω».

Παίρνουμε λοιπόν τον χωματόδρομο. Σε λίγο φτάνουμε σε διχάλα του δρόμου και φυσικά πάμε δεξιά. Αμέσως μετά βλέπουμε αριστερά κάτι σαν φαρδύ μονοπάτι η μουλαρόδρομο. Δεν προβληματιζόμαστε, ο ντόπιος είπε όλο δεξιά. Συνεχίζουμε λοιπόν στον δρόμο προς τα δεξιά. Μας προβλημάτιζε λίγο ότι ο δρόμος προχωρούσε ισουψώς, δεν κατέβαινε καθόλου. Τέλος πάντων, ελπίζαμε ότι σε λίγο θα άρχιζε να κατηφορίζει. Έλα όμως που συνέχεια κύκλωνε τον λόφο πάνω στον οποίο είναι κτισμένο το Καλλιάνι.

Μας ζώσανε τα φίδια, αλλά με κρύα καρδιά συνεχίσαμε. Σε κανένα δεν αρέσει να γυρίζει πίσω.

Ξαφνικά ο δρόμος στρίβει αριστερά και κατηφορίζει. Ανακούφιση. Τελικά καλά πηγαίναμε. Απογοήτευση. Μετά περίπου εκατό μέτρα ο δρόμος τελειώνει. Το ρέμα ήταν πολύ κάτω και η πλαγιά απότομη. Ο Μιχάλης όμως ποτέ δεν τα παράταγε χωρίς να το παλέψει. Μού λέει πάω να ρίξω μια ματιά.

Σε λίγο γυρίζει ¨Το σχοινί το πήρες τελικά;¨ Έτσι απλά. Μπροστά ο Μιχάλης, πίσω εγώ συνεχίζουμε μετά το τέλος του δρόμου, φυσικά χωρίς μονοπάτι  Σε λίγο μου λέει ¨Από δώ θα κατέβουμε».Το από δώ ήταν ένα ίχνος που άφησε το νερό της βροχής, αραιά δένδρα και θάμνοι. Δεν θα ήταν περίπατος αλλά δεν φαινόταν επικίνδυνο. Είχαμε και το σχοινί. Ο Μιχάλης αρχίζει  να κατεβαίνει και φτάνει στο κοντινότερο δένδρο, όπου ασφαλίζει το σχοινί. Κατεβαίνω και εγώ προσεκτικά μέχρι το δένδρο
και μετά συνεχίζω κρατώντας το σχοινί. Ο Μιχάλης έρχεται κοντά μου και ασφαλίζει πάλι το σχοινί. Η παραπάνω διαδικασία επαναλήφθηκε αρκετές φορές. Είχαμε φτάσει κοντά στο ρέμα, όταν χωρίς να έχει αλλάξει τίποτα τι μπαίνει στο μυαλό μου. Αν οι όχθες είναι κατακόρυφες;

Aν δεν μπορούμε να κατεβούμε στο ρέμα τι γίνεται; Θα ανέβουμε όλη την πλαγιά που μόλις κατεβήκαμε; Παγώνω. Η φωνή του Μιχάλη με γυρνάει στη πραγματικότητα. ¨Πιάσε το σχοινί και κατέβα. Εδώ θα μείνουμε;¨ Το τελευταίο κατέβασμα ήταν το πιο δύσκολο αλλά τα κατάφερα. Σε λίγο περπατούσα μέσα στο νερό. Όταν είδα την φωτογραφία δεν πίστευα ότι κατεβήκαμε από εκεί Το σημείο που μπήκαμε στο ρέμα ήταν πολύ μετά τα εντυπωσιακά βράχια στην αρχή του. Αυτά τα θαύμασα όταν ξαναπήγα. Το ρέμα ήδη είχε  ανοίξει. Σε λίγο μπήκε σε ανοιχτή κοιλάδα όπου θα συναντούσε τον Λάδωνα. Το τοπίο ήταν πια συνηθισμένο. Είδαμε και ένα χωματόδρομο ακριβώς δίπλα στο ρέμα. Σημάδι ότι ήταν ώρα να γυρίσουμε. Γυρίζοντας στο χωριό πέφτουμε απάνω σε αυτόν που μας έδωσε τις οδηγίες. ¨Eσύ μας είπες να πηγαίνουμε συνέχεια δεξιά¨ του λέμε. Ο Αρκάς τι μας απαντάει : ¨Αφού το ποτάμι ήταν αριστερά, εσείς γιατί πήγατε δεξιά;¨

Κείμενο-φωτογραφίες Ντίνος Δημητρακόπουλος

Για φωτογραφίες πατήστε εδώ