ΡΕΜΑ ΔΙΑΒΟΛΟΓΕΦΥΡΟΣτην Τροιζηνία, κοντά στο χωριό Τροιζήνα υπάρχει ένα φαράγγι του οποίου οι δύο πλευρές ενώνονται με φυσικό γεφύρι, που δημιούργησε η διάβρωση των πετρωμάτων από το νερό και τον αέρα και γι αυτό οι ντόπιοι το ονόμασαν Διαβολογέφυρο. Το τοπίο είναι εκληκτικά όμορφο, το φαράγγι είναι πολύ στενό και βαθύ και το νερό που τρέχει σχηματίζει ένα μικρό καταρράκτη. Αυτό το φυσικό φαινόμενο είναι πολύ σπάνιο, δεδομένου ότι κάτι παρόμοιο υπάρχει μόνο στο Νομό Ιωαννίνων κοντά στο χωριό Λίθινο, εκεί όμως αντίθετα λέγεται Θεογέφυρο. Οι πιο ψαγμένοι ταξιδώτες γνωρίζουν το Διαβολογέφυρο, όμως σχεδόν όλοι αρκούνται να θαυμάζουν το πανέμορφο τοπίο από το τεχνητό γεφύρι που κατασκευάστηκε δίπλα στο φυσικό.

Εδώ και λίγα χρόνια όλο και περισσότεροι φυσιολάτρες ασχολούνται με το περπάτημα μέσα στα ποτάμια (river trekking) και όπως ήταν αναμενόμενο δεν άργησε η πρώτη διάσχιση του φαραγγιού, που έγινε από μέλη του Φ.Ο.Σ (Φυσιολάτρες - Ορειβάτες Σπηλαιολόγοι.). Το 2005 έγινε μία πληρέστερη εξερεύνηση του φαραγγιού και ασφάλιση των δύσκολων σημείων από μέλη του Π.Ο.Α ( Πεζοπορικός Όμιλος Αθήνας).

Η πρώτη "τουριστική" διάσχιση του φαραγγιού από περισσότερα από τριάντα μέλη του Π.Ο.Α. με Αρχηγό τον Νίκο Χαρίτο έγινε την 7-5-2006.

Στο χωριό η ομάδα επιβιβάστηκε σε αγροτικά αυτοκίνητα που θα την οδηγήσουν στην αρχή του ρέματος. Από την πλατεία σχεδόν του χωριού αρχίζει ανηφορικός χωματόδρομος ο οποίος όλο και παίρνει ύψος και σε λίγο έχουμε απεριόριστη θέα προς τη χερσόνησο των Μεθάνων και τον Πόρο. Μετά από αρκετή ώρα η ανηφόρα τελειώνει, ο δρόμος κατηφορίζει ελαφρά και μετά από λίγο βρισκόμαστε σε οριζόντια ράχη, όπου και το τέλος της διαδρομής. Αριστερά βλέπουμε τη θάλασσα, στο βάθος την Ύδρα και δεξιά κατεβαίνει μία πλαγιά με πολύ πυκνή βλάστηση δένδρων και θάμνων που φαίνεται αδιάβατη. Είναι προφανές ότι καταλήγει στο ρέμα.

Ευτυχώς η πρώτη εξερευνητική ομάδα του Π. Ο. Α με πολύ κόπο και με χρήση εργαλείων (πριόνια κ.λ.π) είχε ανοίξει μία στενή δίοδο στον "αδιάβατο" λόγγο. Όποιος σκοπεύει να κατέβει την πλαγιά καλλίτερα να χάσει λίγο χρόνο ψάχνοντας να βρεί τη δίοδο, παρά να προσπαθήσει να κατέβει ελεύθερα, διότι σίγουρα θα ταλαιπωρηθεί και ίσως χάσει τελικά την διάσχιση.

Παρά την ύπαρξη της διόδου η κάθοδος της πλαγιάς δεν είναι απλή υπόθεση. Από ένα σημείο και μετά ακολουθούμε ένα παραφάραγγο το οποίο βοηθάει αρκετά και μία ώρα μετά την έναρξη της καθόδου φτάνουμε στην αρχή του ρέματος. Το νερό δεν είναι πολύ, το τοπίο συνηθισμένο και λίγο αμήχανοι σκεφτόμαστε "μήπως πολύ κακό για το τίποτα".

Σε λίγο όμως φτάνουμε στη πρώτη βάθρα που είναι αρκετά βαθιά. Ενώ υπάρχει η δυνατότητα να παρακαμφθεί, όλοι προτιμούν να δροσιστούν πηδώντας στο νερό. 

Ανανεωμένοι από τη δροσιά του νερού συνεχίζουμε την πορεία σε ευχάριστο και εύκολο πεδίο. Αρκετά συχνά περνάμε από βράχινα περάσματα και σημεία του ρέματος όπου το νερό είναι αρκετά βαθύ. Αν και το νερό είναι κρύο δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα γιατί όλη η ομάδα φοράει στολές νεοπρέν.

Να όμως που φτάνουμε στο πρώτο τεχνικό σημείο. Επειδή το νερό είναι όσο πρέπει βαθύ, το συγκεκριμένο εμπόδιο ξεπερνιέται πολύ απλά με πήδημα (Jump). Εάν τα νερά είναι λίγα, υπάρχει η δυνατότητα παράκαμψης με ελεύθερη καταρρίχηση, όχι ιδιαίτερα δύσκολη, από τα πλαϊνά βράχια.

Η πορεία τώρα έχει γίνει ενδιαφέρουσα και τα βράχινα περάσματα εναλλάσσονται με μικρές αλλά και μεγαλύτερες βάθρες. Το ρέμα έχει γίνει πολύ όμορφο και μας αποζημιώνει για το αρχικό ανιαρό κομμάτι. Σε λίγο φτάνουμε στο δεύτερο τεχνικό σημείο. Εδώ πρέπει να γίνει καταρρίχηση τριών περίπου μέτρων με υποχρεωτική χρήση σχοινιού.

Τέλος φτάνουμε και στο τρίτο τεχνικό σημείο. Εδώ τα πράγματα είναι ευκολότερα. Υπάρχει ένας επικλινής βράχος ο οποίος κατεβαίνεται με τη βοήθεια σχοινιού και πριν το τέλος του βγαίνεις δεξιά και συνεχίζεις ελεύθερα. Εάν το νερό είναι λίγο, ίσως το σημείο αυτό περνιέται και χωρίς τη βοήθεια σχοινιού.

Το τελευταίο μέρος της πορείας είναι και το ωραιότερο. Είμαστε πιά στο στενότερο και βαθύτερο σημείο του φαραγγιού, κάτω από το Διαβολογέφυρο. Το τοπίο είναι πράγματι καταπληκτικό. Η μόνη έξοδος από το φαράγγι φαίνεται να είναι ένας μικρός καταρράκτης. Επειδή δεν έχουν τοποθετηθεί σχοινιά το εμπόδιο φαίνεται αξεπέραστο. Στη πραγματικότητα όμως ο καταρράκτης κατεβαίνεται πολύ εύκολα δίπλα από το νερό, δεδομένου ότι τα βράχια δεν γλιστρούν και υπάρχουν αρκετά στηρίγματα.

Μετά τον καταρράκτη ανεβαίνουμε την αριστερή όχθη όπου λόγω της μεγάλης κλίσης έχουν τοποθετηθεί σταθερά σχοινιά. Περνάμε το γεφύρι, ακολουθούμε χωματόδρομο γιά 10' περίπου, μετά άσφαλτο (προς τα δεξιά) για δύο τρία λεπτά και φτάνουμε στη πλατεία του χωριού Τροιζήνα.

Είτε η διάσχιση χαρακτηριστεί περπάτημα σε ποτάμι με τρία τεχνικά σημεία, είτε canyoning Α' βαθμού δυσκολίας, είναι απαραίτητη η χρήση ενός σχοινιού 20μ και τουλάχιστον δύο η τρία μέλη της ομάδας πρέπει να γνωρίζουν την τεχνική του canyoning. Καταλληλότερος μήνας για τη διάσχιση είναι ο Απρίλιος, με υποχρεωτική χρήση στολής νεοπρέν. Η διάρκεια της πορείας από την αρχή του λόγγου μέχρι το χωριό είναι περίπου επτά (7) ώρες.


Κείμενο-φωτογραφίες Ντίνος Δημητρακόπουλος

Για φωτογραφίες πατήστε εδώ