Η γνωριμία με τον Λαδοπόταμο ακολούθησε τον κλασσικό δρόμο που περιγράφω στο αρχικό κείμενο της ιστοσελίδας. Με κάποιο τρόπο μαθαίνεις για ένα ρέμα το οποίο δεν ήξερες. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Ε.Ο.Σ Αχαρνών έβαλε στο Πρόγραμμα του Σεπτεμβρίου 2009 ¨Λαδοπόταμος από την Κερνίτσα στο Μέγα Σπήλαιο¨ Τελικά η διαδρομή έγινε από την αντίθετη κατεύθυνση αλλά δεν έχει σημασία. Μετά ανοίγεις το χάρτη και προσπαθείς να καταλάβεις όσα περισσότερα μπορείς. Τελικά πας στο ρέμα μία, δύο φορές η όσο θα χρειαστεί. Σχεδόν ποτέ δεν αρκεί μία φορά.

Ο χάρτης έδειχνε ότι υπάρχει μονοπάτι από το Μέγα Σπήλαιο για τον Λαδοπόταμο, αλλά η διαδρομή ήταν μεγάλη και δεν ξέραμε καθόλου τι θα συναντούσαμε. Τελικά διαλέξαμε την πιο σίγουρη, αν και ανορθόδοξη προσέγγιση. Από το σημείο όπου ο Λαδοπόταμος περνάει κάτω από τον δρόμο Άνω Διακοφτό-Καλάβρυτα προχωρήσαμε προς τις πηγές του. Η πρώτη αυτή προσπάθεια βοήθησε πολύ όταν κάναμε την μεγάλη διαδρομή, διότι όταν το φως λιγοστεύει αλλά ξέρεις  πως θα φτάσεις σύντομα σε δρόμο προχωράς χωρίς άγχος.

Μετά το Άνω Διακοφτό, στο δρόμο για Καλάβρυτα, στην αριστερή πλευρά του δρόμου υπάρχει μία δυσδιάκριτη πινακίδα ¨Ψαμιακό.¨ Αμέσως μετά ο δρόμος έχει μία δεξιά φουρκέτα που στην κορυφή της, αλλά στην απέναντι μεριά του δρόμου, υπάρχει πλάτωμα. Επειδή δεξιά δεν υπάρχει ορατότητα, καλλίτερα να προσπεράσετε και μετά να γυρίσετε και να μπείτε με ασφάλεια στο πλάτωμα με το αυτοκίνητο. Ακριβώς δίπλα στο πλάτωμα τρέχει ο Λαδοπόταμος. Εξυπακούεται ότι αφού ξεκινήσατε για διάσχιση ρέματος φοράτε κατάλληλα παπούτσια και μαγιό, αν και ο Λαδοπόταμος δεν έχει πολύ νερό. Σε πολύ λίγα σημεία φτάνει μέχρι τα γόνατα. Στην άκρη του πλατώματος κατεβαίνουμε και μπαίνουμε στο ρέμα. Ο Λαδοπόταμος έχει μία ιδιαιτερότητα, με την καλή έννοια πάντα. Τα δένδρα φτάνουν μέχρι το νερό και οι όχθες είναι χωμάτινες και όχι κατακόρυφες. Πιστεύω ότι σχεδόν όλο το ρέμα μπορεί να το περάσει κάποιος με κανονική εξάρτυση ορειβάτη, αρβύλες κλπ με την προϋπόθεση ότι ορισμένα σημεία θα τα παρακάμπτει ανεβαίνοντας στην όχθη, διατηρώντας όμως συνέχεια οπτική επαφή με το νερό. Ψηλά αριστερά υπάρχουν κάθετα βράχια τα οποία όμως δεν βλέπεις καθώς προχωράς μέσα σε δάσος. Η διαδρομή είναι ευχάριστη, όπως το ρέμα κυλάει ήρεμα κάτω από τα δένδρα.

Επειδή θα επιστρέψουμε πάλι στο πλάτωμα, μπορούμε να προχωρήσουμε όσο έχουμε διάθεση. Αν αντέχουμε να περπατήσουμε  γύρο στις τρεις ώρες, μπορούμε να φτάσουμε στο σημείο όπου η κοίτη ανοίγει πολύ. Δεν έχει νόημα να προχωρήσουμε περισσότερο, γιατί μετά δεν γίνεται  διάσχιση ρέματος αλλά ορειβατική διαδρομή.  Επειδή στην επιστροφή συνήθως μας ενδιαφέρει να μην καθυστερήσουμε, ανεβαίνουμε λίγο στην αριστερή όχθη, βρίσκουμε το μονοπάτι και το ακολουθούμε. Αν τυχόν χάσουμε το μονοπάτι, μένουμε χαμηλά στην πλαγιά και μόλις μπορέσουμε κατεβαίνουμε στο ρέμα. Μετά υπάρχουν δύο δυνατότητες. Βαδίζουμε στην αριστερή όχθη που είναι σχεδόν επίπεδη και βρίσκουμε μεγάλο πλάτωμα. Εκεί φτάνει χωματόδρομος από το χωριό Κερνίτσα. Επίσης με ψάξιμο θα βρείτε σημαδεμένο μονοπάτι, σήμα μπλε και άσπρο. Αν δεν βρείτε το μονοπάτι, η το χάσετε, θα το βρείτε σίγουρα πιο κάτω. Όταν δείτε κοντά στο νερό μαύρη πλαστική σωλήνα την ακολουθείτε και σας πάει στο μονοπάτι.

Η παραπάνω διαδρομή δεν διαρκεί πάνω από πέντε ώρες, με την επιστροφή, δεν έχει δύσκολα περάσματα και είναι η ιδανικότερη για να γνωρίσει κάποιος την διάσχιση ρέματος (Β.Δ. Α΄). Δεν χρειάζεται δεύτερο αυτοκίνητο επειδή η διαδρομή από την Αθήνα, ολόκληρη ασφάλτινη,  δεν είναι μεγάλη καθώς η έναρξη της πορείας είναι πολύ πριν το Μέγα Σπήλαιο.

Επίσης υπάρχει και άλλη διαδρομή που ακολουθεί τον Λαδοπόταμο και είναι στο μεγαλύτερο μέρος της trekking. Aπό το Μέγα Σπήλαιο πάμε προς τον τόπο όπου εκτελέστηκαν οι μοναχοί. Από εκεί ακολουθούμε το μονοπάτι προς Ξηρόκαμπο και σε λίγο βλέπουμε τα μπλε και άσπρα σημάδια που οδηγούν στον Λαδοπόταμο. Ανεβαίνοντας μέσα σε έλατα, σε μία ώρα περίπου φτάνουμε στην κορυφογραμμή. Εκεί αφήνουμε το μονοπάτι για Ξηρόκαμπο και ακολουθούμε το μονοπάτι με τα μπλε και άσπρα σημάδια που κατηφορίζει μέχρι τον Λαδοπόταμο. Συνεχίζουμε μέσα στη κοίτη, που στο σημείο αυτό είναι πολύ πλατιά. Μετά αρκετή ώρα βρίσκουμε δύο εμφανή σημάδια σε βράχους μέσα στην κοίτη. Το μονοπάτι πλησιάζει την δεξιά όχθη όπου υπάρχουν πηγές. Μετά τις πηγές εγκαταλείπουμε το μονοπάτι και ακολουθούμε το νερό. Στο σημείο αυτό η κοίτη είναι αρκετά πλατιά, αλλά στη συνέχεια στενεύει και μπαίνουμε στο νερό. Θα συνεχίσουμε μέσα στο νερό χωρίς προβλήματα μέχρι την άσφαλτο.

Το μονοπάτι, πάντα στη δεξιά όχθη, ανεβαίνει αρκετά,  είναι όμως ασαφές και τα σημάδια λιγότερα. Εάν το χάσουμε προσπαθούμε να μείνουμε χαμηλά και μόλις το πεδίο το επιτρέψει κατεβαίνουμε στο ρέμα. Εκεί βρίσκουμε το ίδιο ήρεμο τοπίο που περιγράψαμε πιο πάνω και το ίδιο ανάγλυφο στις όχθες. Τώρα ακολουθούμε το νερό και σε πλάτωμα στην αριστερή όχθη βρίσκουμε πάλι το μονοπάτι το οποίο μέχρι το τέλος μένει στην αριστερή όχθη. Αν το χάσουμε, κατεβαίνουμε στο νερό και βγαίνουμε αριστερά ακολουθώντας πλαστική σωλήνα και βρίσκουμε πάλι το μονοπάτι με τα μπλέ και άσπρα σημάδια. Σε μία ώρα περίπου φτάνουμε στο δρόμο.

Αυτή η δεύτερη διαδρομή συστήνεται ανεπιφύλακτα για trekking και διαρκεί λιγότερο από πέντε ώρες. Μπορεί να γίνει συνδυασμός ορειβατικής διάσχισης και διάσχισης ποταμού με την προϋπόθεση ότι θα φοράμε μποτάκια για διάσχιση ποταμού, όχι πέδιλα και ότι η διάσχιση θα γίνει με αρκετά ζεστό καιρό ώστε να φοράμε κοντό παντελόνι. Στην περίπτωση αυτή, αν γίνει η πλήρης διάσχιση του ρέματος, απαιτούνται πάνω από έξη (6) ώρες και φυσικά δύο αυτοκίνητα.

Κείμενο-Φωτογραφίες Ντίνος Δημητρακόπουλος

Για φωτογραφίες πατήστε εδώ