Ο Σελινούντας πηγάζει από τις ανατολικές πλαγιές του βουνού Ερύμανθος, αλλά μαζεύει και τα νερά της δυτικής πλευράς του βουνού Καλλιφώνι. Μάλιστα πρίν από την Άνω Βλασία σχηματίζει ένα πολύ όμορφο καταρράκτη, τον καταρράκτη του Αγίου Ταξιάρχη. Μετά ο Σελινούντας στρέφεται προς το βορρά και αφού διαγράψει ένα τόξο συνεχίζει βορειοανατολικά  περνώντας κάτω από τη Μονή Μακκελαριάς που είναι κτισμένη σε ένα γυμνό πέτρινο εξόγκωμα πάνω από τη δεξιά όχθη του.

Στη συνέχεια το ποτάμι δέχεται τα νερά του Μανεσαίϊκου ρέματος, στρέφεται πάλι βόρεια και μπαίνει σε ανοικτό φαράγγι έχοντας δεξιά του τον όγκο του βουνού Κλωκός. Το τμήμα αυτό του ποταμού προσεγγίζεται από το χωριό Πετσάκοι. Η Μονή προσεγγίζεται πολύ εύκολα από τον δρόμο Καλάβρυτα-Χαλανδρίτσα. Πριν από το χωριό Φλάμπουρα στρίβουμε δεξιά σε άσφαλτο και λίγο αργότερα πάλι δεξιά σε βατό χωματόδρομο.

Στην έξοδο του χωριού Πετσάκοι, μετά την Φτέρη, υπάρχει στενός κατηφορικός ασφάλτινος δρόμος που μας κατεβάζει στο νερό. Το ποτάμι όμως που συναντάμε δεν είναι ο Σελινούντας αλλά ο Μανεσαίϊκος, που πηγάζει ανάμεσα στα βουνά Καλλιφώνι και Τρεις Γυναίκες και πέφτει στον Σελινούντα λίγο μετά το χωριό Πετσάκοι.

Με την έναρξη της πορείας μπαίνουμε στο νερό γιατί οι όχθες έχουν πυκνή βλάστηση. Το ποτάμι είναι βατό, χωρίς προβλήματα αλλά και χωρίς κάτι το ιδιαίτερο. Μετά πορεία περίπου μίας ώρας, δεξιά κατεβαίνει χωματόδρομος που συνεχίζει στην αριστερή όχθη χωρίς γέφυρα. Βγαίνουμε από το ποτάμι αριστερά και ακολουθούμε πορεία παράλληλα με το νερό που μας το κρύβουν τα δένδρα. Σε πολύ λίγο βλέπουμε αριστερά να έρχεται άλλο ποτάμι. Είναι ο Σελινούντας. Από το χωριό μέχρι την συμβολή των ποταμών η πορεία μέσα και έξω από το νερό διαρκεί περίπου μιάμιση ώρα.

Επειδή η διάσχιση μόνο του Σελινούντα διαρκεί περίπου 8 ώρες, κατεβαίνοντας την άσφαλτο βγαίνουμε στον δεύτερο χωματόδρομο δεξιά και χωρίς να φύγουμε ούτε δεξιά ούτε αριστερά φτάνουμε πάλι στο Μανεσαίϊκο. Έχουμε γλιτώσει τουλάχιστο μισή ώρα.

Τώρα ακολουθούμε την κοίτη του ποταμού που είναι πολύ ομαλή. Όμως σε μισή ώρα περίπου συναντάμε το πρώτο  rock garden. Μεγάλοι βράχοι μέσα στην κοίτη είναι το χαρακτηριστικό του Σελινούντα. Επειδή δεν έχει νόημα να ακολουθούμε το νερό, είναι και κουραστικό, βαδίζουμε όσο μπορούμε περισσότερο στην όχθη. Όταν χρειάζεται αλλάζουμε όχθη περνώντας από το πιο εύκολο σημείο. Επειδή η λεπτομερής περιγραφή της διαδρομής απλά κουράζει, σημειώνουμε μόνο ορισμένα χαρακτηριστικά σημεία, ώστε έχοντας χρονομετρήσει την πορεία μέχρι κάθε σημείο, να μπορεί κάθε ένας να υπολογίσει τον χρόνο που απομένει μέχρι το τέλος της διάσχισης. 
Μετά δύο ώρες από την έναρξη της πορείας στον Σελινούντα, φτάνουμε σε δύο μεγάλους βράχους που γεφυρώνονται με κορμούς. Περνάμε κολυμπώντας κάτω από τη πρόχειρη γέφυρα. Στις τέσσαρες (4) ώρες στην αριστερή όχθη υπάρχει μικρός καταρράκτης, στις πέντε (5) ώρες πάλι στην αριστερή όχθη δύο ρυάκια δίπλα δίπλα και στις εξήμιση  ώρες φτάνουμε σε μεγαλύτερο καταρράκτη στη δεξιά όχθη. Ήδη στο σημείο αυτό οι όχθες του ποταμού είναι πολύ ψηλές. Από εδώ αρχίζει το ωραιότερο τμήμα του ποταμού που διαρκεί περίπου μιάμιση ώρα.  Σε 20΄ περίπου φτάνουμε στον μεγάλο καταρράκτη, πού πρέπει να είναι γύρο στα εξήντα μέτρα. Όσο όμως θαυμάζουμε τον πράγματι εντυπωσιακό καταρράκτη, σηκώντας το κεφάλι βλέπουμε πιο πάνω άλλο καταρράκτη και πιο πάνω άλλο και άλλο. Τελικά συνειδητοποιούμε ότι στον Σελινούντα πέφτει ρέμα με πολύ νερό το οποίο δημιουργεί τους αλλεπάλληλους καταρράκτες. Από τον χάρτη διαπιστώσαμε ότι το ρέμα είναι το Τρανό Λαγκάδι πού πηγάζει ψηλά στον Κλωκό, περνάει κοντά από το χωριό Άνω Μαυρίκι και πέφτει στον Σελινούντα. Την 7-10-2008 ομάδα μελών του Πεζοπορικού Ομίλου Αθήνας (Π.Ο.Α)  κατέβηκαν τους καταρράκτες και τους ασφάλισαν, εκτός από τον εξηντάρη καταρράκτη. Περισσότερα... (Συγκεκριμένες πληροφορίες στα γραφεία του Π.Ο.Α και ειδικότερα στον Νίκο Χαρίτο)

Το ποτάμι συνεχίζει με συνεχείς στροφές ανάμεσα σε ψηλά βράχια και ανάλογα με την εποχή και τις βροχές του χειμώνα υπάρχουν δύο τρία σημεία όπου απαιτείται κολύμπι. Μετά οκτώ (8) ώρες το ποτάμι ανοίγει και φτάνουμε στο τέλος της διάσχισης. Ψηλά στην αριστερή όχθη βλέπουμε την Μονή Πεπελενίτσας και στη δεξιά την Μονή Ταξιαρχών. Όταν τα δύο Μοναστήρια είναι ευθυγραμμισμένα με τον πεζοπόρο, ψάχνουμε στη δεξιά όχθη ένα σημείο για να ανέβουμε. Εκεί κοντά θα βρούμε το μονοπάτι που κατηφορίζει από την Μονή Ταξιαρχών και το ακολουθούμε. Το μονοπάτι αφού διασχίσει ένα πλάτωμα συνεχίζει και σε 30΄ φτάνει στη Μονή Ταξιαρχών.

Το καλοκαίρι το ποτάμι έχει αρκετό νερό, για αυτό προτείνεται η διάσχιση να γίνει τους καλοκαιρινούς μήνες. Επειδή δεν υπάρχουν δύσκολα σημεία, εκτός από τις πόρτες στο τέλος, η διάσχιση μπορεί να γίνει και την άνοιξη, αρκεί η μέρα να είναι αρκετά μεγάλη, για να προλάβουμε τις συνολικά δέκα (10) ώρες που απαιτούνται και να φοράμε στολή νεοπρέν. Το ποτάμι εκβάλλει κοντά στο Αίγιο όπου μπορούν να γίνουν οι διανυκτερεύσεις.
Εάν  θέλουμε να πάμε μόνο στους καταρράκτες,  θα μπούμε στον Σελινούντα, όχι από το χωριό Πετσάκοι, αλλά από την Μονή Ταξιαρχών, κοντά στο Αίγιο. Από άνετο μονοπάτι κατεβαίνουμε στο ποτάμι. Εκεί περνάμε στην απέναντι όχθη και κάνουμε μία ενδιαφέρουσα παράκαμψη μέχρι τη Μονή Πεπελενίτσας που φαίνεται ψηλά μπροστά μας. Μετά την Μονή συνεχίζουμε στο μονοπάτι και αφού περάσουμε τα Κουνινά, από χωματόδρομο και μονοπάτι κατεβαίνουμε στον Σελινούντα. Μετά περπατάμε ανάντι, πότε μέσα στο νερό και πότε από τις όχθες και σε λιγότερο από δύο ώρες φτάνουμε στο Τρανό Λαγκαδι και τους καταπληκτικούς καταρράκτες του. Αν προχωρήσουμε ακόμη 20 λεπτά θα δούμε και τον μικρό καταρράκτη. Επιστρέφουμε μέσα από το ποτάμι. Πρέπει να σημαδέψουμε πολύ καλά το σημείο από το οποίο μπήκαμε στο ποτάμι, γιατί υπάρχει περίπτωση να δυσκολευτούμε να το ξαναβρούμε.

Σε ανάμνηση του πολύ καλού φίλου Νίκου Ντούβα, ο οποίος δεν είναι πιά μαζί μας. Αυτή η πρώτη διάσχιση του Σελινούντα από τη συμβολή του με τον Μανεσαίϊκο μέχρι την Μονή Ταξιαρχών έγινε την 11-6-2006 από τον Νίκο Ντούβα, τον Μιχάλη Κότταρη και τον Ντίνο Δημητρακόπουλο.

 

Κείμενο-Φωτογραφίες Ντίνος Δημητρακόπουλος
Ιανουάριος 2010

Για φωτογραφίες πατήστε εδώ