Ο Καλαμάς η Θύαμις είναι ο δεύτερος σε μήκος ποταμός της Ηπείρου μετά τον Αχέροντα. Έχει πηγές στα Δολιανά όπου σχηματίζεται ωραίο κεφαλάρι, αλλά και κοντά στο Καλπάκι. Στην αρχή ρέει από Βορρά προς Νότο, στη συνέχει από Ανατολικά προς τα Δυτικά, παράλληλα για λίγο με τον δρόμο Ιωάννινα-Ηγουμενίτσα και τελικά εκβάλλει ανάμεσα στην Ηγουμενίτσα και Σαγιάδα. Καλαμάς διότι στις πηγές του κοντά στα Δολιανά υπάρχουν πολλά καλάμια. Θύαμις από το ρήμα "θύω" κινούμαι άγρια, κυρίως από τον καταρράκτη της Γλύζιανης, μέσα στο φαράγγι και μέχρι την Νεράιδα Θεσπρωτίας. Σε κάποιο σημείο της διαδρομής του στη Ηπειρώτικη γη περνάει ανάμεσα στο χωριό Λίθινο και την Ζίτσα. Αν κατηφορίσουμε από τη Ζίτσα, πριν το ποτάμι αριστερά μας συναντάμε την Μονή των Αγίων Πατέρων την οποία αξίζει να επισκεφτούμε. Αφού περάσουμε την σύγχρονη, τρόπος του λέγειν δηλαδή, γέφυρα ανηφορίζουμε για το Λίθινο χωρίς να περιμένουμε την έκπληξη που μας περιμένει. Το Λίθινο είναι κτισμένο ακριβώς στην κορυφή ενός λόφου πάνω από το ποτάμι. Όταν μπούμε στο χωριό ο δρόμος γίνεται τόσο στενός ώστε φοβηθήκαμε ότι το αυτοκίνητο δεν θα χώραγε να περάσει. Τελικά φτάσαμε στην μικροσκοπική πλατεία, στο ψηλότερο μέρος του χωριού. Το χωριό και η πλατεία είναι τόσο εξωπραγματικά που μας δημιούργησαν την εντύπωση ότι ήταν σκηνικό θεάτρου κατασκευασμένο από εμπνευσμένο σκηνογράφο.

Καιρός να πάμε στον κύριο προορισμό μας. Θεογέφυρο. Και μόνο η λέξη σου δημιουργεί έντονα συναισθήματα. Οι πληροφορίες από του ντόπιους είναι εντυπωσιακές. Το ποτάμι περνάει από μία τεράστια τρύπα που άνοιξε στο βράχινο όγκο. Ο βράχος είναι τόσο μεγάλος και η βράχινη καμάρα που δημιουργήθηκε είναι τοσο ογκώδης ώστε για χρόνια η κίνηση των αυτοκινήτων, ακόμη και μεγάλων φορτηγών γινόταν πάνω από αυτή. Γυρίζουμε στο ποτάμι και σταματάμε κοντά στη γνωστή γέφυρα. Περνάμε πάνω από το Θεογέφυρο και ψάχνουμε για την πρόσβαση στο ποτάμι. Την βρίσκουμε εύκολα αλλά είναι κάτι ανάμεσα σε σκάλα και στενό μονοπάτι. Το ποτάμι ήδη ακούγεται καθώς περνάει κτυπώντας και αφρίζοντας πάνω στα βράχια της κοίτης και τα βράχια στις δύο όχθες. Οι σταγόνες νερού που τινάζονται έχουν δημιουργήσει ένα εκπληκτικό τοπίο καθώς όλα τα βράχια είναι καταπράσινα, καλυμμένα από βρύα, αλλά παράλληλα κάνουν το πέρασμα γλιστερό και αρκετά επικίνδυνο. Τέλος φτάνουμε δίπλα στο ποτάμι. Το θέαμα είναι εκπληκτικό. Αν και βρισκόμαστε στα μέσα Ιουνίου το ποτάμι έχει πολύ νερό. Ο θόρυβος εκκωφαντικός. Σχεδόν αμέσως είμαστε κάτω από το Θεογέφυρο. Τα υδροχαρή φυτά που υπάρχουν παντού έχουν γιγαντωθεί με αποτέλεσμα να  κρέμονται σαν κουρτίνα από την καμάρα του Θεογέφυρου Ολόκληρο το ποτάμι περνάει από περάσματα όχι μεγαλύτερα από ένα μέτρο και η ορμή του είναι μεγάλη. Το πλάτος της καμάρας του Θεογέφυρου δεν είναι μεγαλύτερη από τρία με τέσσερα μέτρα. Με φόβο Θεού κάνουμε μερικά βήματα στα βράχια της όχθης. Έχουμε την βεβαιότητα ότι αν γλυστρήσουμε και πέσουμε στο ποτάμι, δεν θα υπάρχουν επιζώντες. Με πολύ προσοχή ανεβαίνουμε το μονοπάτι και βγαίνουμε απάνω.

Οι εντυπώσεις από το Θεογέφυρο είναι καταπληκτικές, αλλά δυστυχώς υπάρχουν πληροφορίες ότι το ποτάμι δέχεται τα λήμματα της πόλης των Ιωαννίνων, οπότε πριν κάποιος διασχίσει τον Καλαμά καλό θα είναι να ενημερωθεί σχετικά με το θέμα αυτό.

Σε ένα περίπου εκ διαμέτρου αντίθετο σημείο της Ελλάδας, στην Τροιζηνία του Νομού Αργολίδος, υπάρχει ένα όμοιο γεωλογικό φαινόμενο, αλλά σε μικρότερο μέγεθος. Είναι ενδιαφέρον ότι το αντίστοιχο ¨γεφύρι¨ οι ντόπιοι το έχουν ονομάσει Διαβολογέφυρο (www.rivertrekking.gr Πελοπόνησσος, Αργολίδα).

Kείμενο-Φωτογραφίες Ντίνος Δημητρακόπουλος

Για φωτογραφίες πατήστε εδώ