ΦΑΡΑΓΓΙ  ΑΓΑΛΗΣΤο φαράγγι της Αγάλης δεν είναι διάσχιση ποταμού είναι canyoning. Επειδή το κείμενο υπάρχει στην συγκεκριμένη ιστοσελίδα, η διευκρίνηση πρέπει να γίνει από την αρχή. Το φαράγγι της Αγάλης υπάρχει κάθε χρόνο στο πρόγραμμα πολλών Ορειβατικών Συλλόγων, αλλά το κάνουν αποκλειστικά σαν πεζοπορική διαδρομή από ένα πραγματικά ωραιότατο μονοπάτι που περνάει από καταπληκτικά τοπία.

Όμως η πορεία στο μονοπάτι μπορεί να συνδυαστεί με είσοδο στο φαράγγι, κατάβαση όχι πάνω από μία ώρα και επιστροφή από τα ίδια. Είναι μια καλή ευκαιρία να αποκτήσει κάποιος μία πρώτη εμπειρία στη διάσχιση ρέματος, με μερικά εύκολα περάσματα βράχων. Αυτό όταν το φαράγγι δεν έχει νερό, γιατί με νερό όλα αλλάζουν. Εαν σκοπός μας είναι μόνο η διάσχιση του φαραγγιού η πρόσβαση  γίνεται από το χωριό Άγιος Αθανάσιος. Ασφαλτοστρωμένος δρόμος διασχίζει ένα πολύ ωραίο πευκόδασος ανεβαίνοντας την νοτιοδυτική πλαγιά της Δίρφης. Στο ψηλότερο σημείο που φτάνει ο δρόμος, μετά κατεβαίνει προς το χωριό Γλυφάδα και τη θάλασσα, σταματάμε. Στην αρχή του πλακόστρωτου μονοπατιού υπάρχει καλαίσθητη επιγραφή, Φαράγγι Αγάλης. Αν κοιτάξουμε ψηλά, κοντά στην κορυφογραμμή της Δίρφης θα δούμε ένα χαντάκι, έτσι μοιάζει, που κατεβαίνει. Είναι η αρχή του φαραγγιού.

Σε 15-20 λεπτά φτάνουμε στο φαράγγι, που έχει μεγαλώσει τόσο ώστε έχει τοποθετηθεί  ξύλινη γέφυρα που ενώνει τις δύο πλευρές του. Τέλος Μαίου και το φαράγγι δεν έχει καθόλου νερό. Στην αρχή της γέφυρας, δεξιά, κατεβαίνουμε με προσοχή και μπαίνουμε στο φαράγγι. Γενικά η κοίτη είναι βατή. Στα περισσότερα σημεία η διαδρομή που θα ακολουθήσουμε είναι προφανής. Σε πιο δύσκολα σημεία η εμπειρία και η ικανότητα του πεζοπόρου θα παίξουν το ρόλο τους. Τα βράχια στην αρχή του φαραγγιού όχι κάτι το ιδιαίτερο. Σε λίγο τα πετρώματα αλλάζουν και το φαράγγι ομορφαίνει. Με νερό θα είναι πολύ ωραίο. Χαμηλότερα σε ένα δύο σημεία τρέχει λίγο νερό, αλλά σχεδόν αμέσως χάνεται. Σε ένα δύο σημεία κατεβαίνουμε απότομα βράχια, δεν  υπάρχει όμως κανένα πρόβλημα, γιατί υπάρχουν σίγουρα πιασίματα και πατήματα. Σε ένα σημείο όπου αριστερά και μπροστά υπάρχουν ψηλά και απότομα βράχια, προχωράμε αρκετά προς τα δεξιά και μετά κατεβαίνουμε άνετα την πλαγιά. Πιο κάτω προβληματιζόμαστε όταν μπροστά τα βράχια δεν κατεβαίνονται και ανάμεσα στα ομαλά βράχια της κοίτης και τα κατακόρυφα βράχια της αριστερής όχθης υπάρχει μία σχισμή. Με λίγη προσπάθεια περνάμε με αντιστήριξη. Αυτό πρέπει να είναι το δυσκολότερο πέρασμα.
Μέχρι το σημείο εκείνο δεν χρειάστηκε σχοινί, αλλά σε λίγο φτάνουμε στο πρώτο ραπέλ. Με νερό θα είναι ένας ωραίος καταρράκτης. Ένα δένδρο πολύ κοντά βοηθάει την ασφάλιση του σχοινιού. Ο καταρράκτης είναι γύρο στα δέκα μέτρα και τα λεία τοιχώματα των βράχων δεν δημιουργούν κανένα πρόβλημα. Αμέσως μετά είναι το δεύτερο ραπέλ. Εδώ ο βράχος είναι πιο ψηλός, με μία σχισμή ψηλά και ένα πατάρι προς το τέλος. Η αγκύρωση γίνεται σε κορμό που έχει σφηνωθεί κάθετα στα βράχια.  Μετά συνεχίζουμε σε εύκολα βράχια και όχι μακριά είναι το τελευταίο ραπέλ γύρο στα πέντε μέτρα. Και εδώ δεν υπάρχει πρόβλημα στην ασφάλιση του σχοινιού,.
Συνεχίζουμε μέσα στη κοίτη για 20 λεπτά περίπου αλλά επειδή η διάσχιση έχει γίνει κάπως ανιαρή, προσπαθούμε να μαντέψουμε σε πιο σημείο στην αριστερή όχθη θα βγούμε από το φαράγγι. Επειδή ήταν ο Μιχάλης μαζί μας η επιλογή ήταν σωστή και  γύρο στα δέκα μέτρα ψηλότερα βρήκαμε το κλασικό μονοπάτι του Φαραγγιού της Αγάλης το οποίο και ακολουθήσαμε μέχρι το χωματόδρομο. Εάν δεν μαντέψουμε σωστά, προχωράμε μέσα στο ρέμα και βρίσκουμε το μονοπάτι πιο κάτω.
Η διάσχιση του φαραγγιού έγινε τον Μαίο του 2010 από τον Μιχάλη Κότταρη, τον Δημήτρη Δημητρόπουλο και τον Ντίνο Δημητρακόπουλο σε τέσσερες (4) ώρες περίπου με Β.Δ   Α΄.

Κείμενο-φωτογραφίες Ντίνος Δημητρακόπουλος
Για φωτογραφίες πατήστε εδώ