Το τεύχος Ιούλιος-Αύγουστος 2008 του περιοδικού ΚΟΡΦΕΣ (Ε.Ο.Σ.Αχαρνών) είχε ένα εντυπωσιακό εξώφυλλο. Σένα ορμητικό ποτάμι, ένας καγιάκερ κατεβαίνει μία σκάλα πάνω από ένα μέτρο, αριστερά άλλη σκάλα πάνω από δύο μέτρα, δεξιά ωραία βράχια και πίσω δάσος. Στο εξώφυλλο υπήρχαν πληροφορίες για το θέμα της φωτογραφίας.¨Canoe-Kayak  στον Άσπρο¨. Στον Άσπρο; Που είναι αυτός; Το σχετικό άρθρο γραμμένο από τον Γιάννη Χολέβα, με εντυπωσιακές φωτογραφίες από το ποτάμι, έδινε όλες τις σχετικές πληροφορίες και στο 2ο Υ.Γ. έγραφε ¨Η συγκεκριμένη διαδρομή στον Άσπρο προτείνεται και για canyoning¨.

Αυτή η προτροπή- σκέψη-ιδέα που μου καρφώθηκε στο μυαλό όπως και στο μυαλό του Μιχάλη Κότταρη, υλοποίηθηκε την 28-8-2010. Επειδή ο Γιάννης Χολέβας  έγραψε για canyoning και στο κείμενο αναφέρεται μία σκάλα δύο μέτρα και μία τρία μέτρα, καθώς και ότι υπάρχουν στενά φαράγγια με απότομα και κατακόρυφα βράχια μήκους πολλών μέτρων, η διάσχιση του Άσπρου μας προβλημάτισε αρκετά. Το πρόβλημα των φαραγγιών το αντιμετωπίσαμε με το να προγραμματίσουμε την διάσχιση τέλος Αυγούστου, που συνέπεσε  μάλιστα με μία περίοδο ανομβρίας που κράτησε πάνω από μήνα, ώστε η ποσότητα του νερού να είναι μικρή. Στο πρόβλημα πως θα κατεβούμε τις σκάλες των δύο και τριών μέτρων μέσα σε φαράγγι, μας βοήθησε ο Πεζοπορικός Όμιλος Αθηνών (Π.Ο.Α) του οποίου είμαστε μέλη, δίνοντας μας υλικά ασφάλισης για canyoning και τον ευχαριστούμε. Τελικά τα υλικά αυτά δεν χρησιμοποιήθηκαν γιατί ένας ντόπιος που συναντήσαμε τυχαία, μας είπε ότι με τη συγκεκριμένη ποσότητα νερού θα μπορούσαμε να περάσουμε χωρίς σχοινί.

Μετά την μακροσκελή εισαγωγή ας έλθουμε στα γεγονότα. Ο Άσπρος πηγάζει από τις πλαγιές της Σβώνης στα Άγραφα και χύνεται στον Μέγδοβα λίγο μετά το φράγμα. Η πρόσβαση γίνεται από την Καρδίτσα, όπου πριν να μπούμε στην πόλη, ακολουθούμε αριστερά τον περιφερειακό δρόμο ακολουθώντας τις πινακίδες προς Φράγμα Πλαστήρα. Όταν όμως φτάσουμε κοντά στο φράγμα, φεύγουμε αριστερά με κατεύθυνση το χωριό Καροπλέσι. Πριν το χωριό στρίβουμε δεξιά και σχεδόν αμέσως φτάνουμε στο Δασικό Χωριό ΔΡΥΑΔΕΣ. Εκεί μπορούμε να διανυκτερεύσουμε σε καλαίσθητα ξύλινα οικήματα μέσα στα έλατα. Υπάρχει και ταβέρνα-εστιατόριο με πολύ καλές τιμές και εξυπηρέτηση.
Η διάσχιση αρχίζει από τη γέφυρα κοντά στο χωριό Σάικα, επισήμως Πετράλωνα, και τελειώνει κοντά στο χωριό Καροπλέσι. Το μήκος της διαδρομής είναι περίπου τέσσερα χιλιόμετρα. Ο Άσπρος όταν φτάνει στη γέφυρα στη Σάϊκα, είχε αρκετό νερό ώστε η διάσχιση να είναι ευχάριστη χωρίς όμως να μας δημιουργήσει προβλήματα. Στην αρχή της πορείας η κοίτη είναι πολύ ανοικτή και οι δύο όχθες είναι κατάφυτες. Περπατάμε σχεδόν αποκλειστικά στις όχθες. Πολύ γρήγορα φτάνουμε στο πρώτο στενό τμήμα. Φαράγγι: Δεν θα το έλεγα. Πάντως έχει μερικά στενά περάσματα, που με αυτή τη στάθμη του νερού δεν δημιουργούν κανένα πρόβλημα.
Μετά η κοίτη πάλι ανοίγει. Πιο κάτω υπάρχουν μερικά ενδιαφέροντα περάσματα. Πιο πέρα το ποτάμι στρίβει και μπαίνει σε στενό βράχινο πέρασμα. Νόμισα ότι είναι το φαράγγι, αλλά δεν θυμόμουνα καλά τη φωτογραφία του άρθρου. Σε λίγο όμως φτάνουμε στο Φαράγγι. Πράγματι είναι στενό και τα βράχινα τοιχώματα του πολύ ψηλά. Σε ορισμένα σημεία υπάρχουν βράχια που έχουν σχετικά λεπτές άσπρες και κόκκινες ραβδώσεις, σαν φανέλα ποδοσφαιρικής ομάδας. Θα ήταν ενδιαφέρον ένας γαιολόγος να μας εξηγήσει πως δημιουργήθηκαν αυτές οι ραβδώσεις. Περνώντας συνέχεια από ωραία και ενδιαφέροντα περάσματα, φτάνουμε στο σημείο όπου το ρέμα του Κόπανου πέφτει στον Άσπρο. Βέβαια και ο Κόπανος είχε μικρή ποσότητα νερού, αλλά ο Μιχάλης που έκανε μία μικρή αναγνώριση σε πέντε δέκα λεπτά έφτασε σε μικρό καταρράκτη. Ο Κόπανος πηγάζει και αυτός από τη Σβώνη και από τη μορφολογία του εδάφους υποθέτουμε ότι έχει πολλά μικρά η και μεγαλύτερα καταρρακτάκια. Ελπίζουμε του χρόνου να μπορέσουμε να κάνουμε τον Κόπανο σαν κανονικό canyoning. Όπως η πλαγιά είναι κατάφυτη από μικρά και μεγάλα δένδρα πιστεύουμε ότι δεν θα υπάρξει πρόβλημα στην αγκύρωση.
Μετά τον Κόπανο είναι το τελευταίο τμήμα του Άσπρου. Στην αρχή έχει κάτι βράχια, με μεγάλη απόσταση μεταξύ τους και όχι ψηλά. Μετά, μέχρι τη γέφυρα στο Καροπλέσι, η υπόλοιπη διάσχιση είναι μία απλή υπόθεση.
Το πρώτο συμπέρασμα από την διάσχιση του Άσπρου είναι ότι με μικρή παροχή νερού, που συνήθως υπάρχει και τον Ιούλιο η ενδεχομένως και τέλος Ιουνίου, η διάσχιση του Άσπρου είναι άνετη και μπορεί να γίνει και από ανθρώπους που δεν έχουν καμία η μικρή εμπειρία από διάσχιση ποταμού. Σαυτό βοηθάει και η μικρή διάρκεια της διάσχισης, η οποία για μία μη έμπειρη ομάδα δεν πρέπει να ξεπερνάει τις τέσσερες ώρες. Πάντως πριν από την διάσχιση η ποσότητα του νερού πρέπει να ελεγχθεί και ένα σχοινί ας υπάρχει.  
Το δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι από την περιγραφή μιας διάσχισης με καγιάκ, δεν μπορούν να προκύψουν απόλυτα σωστές πληροφορίες για διάσχιση του ίδιου ποταμού με τα πόδια. Ο λόγος είναι απλός. Η διάσχιση ποταμού με τα πόδια και η διάσχιση ποταμού με καγιάκ δεν είναι συμβατές δραστηριότητες. Αυτό προκύπτει αβίαστα από το γεγονός ότι οι καγιάκερς έκαναν τη διάσχιση τον Απρίλιο, ενώ οι πεζοπόροι τον Αύγουστο. Εξάλλου
το καγιάκ είναι πλωτό μέσο και φυσικά πρέπει να υπάρχει κάποια ποσότητα νερού για να πλέει. Αντίθετα αυτός που κάνει διάσχιση με τα πόδια μπορεί να περπατήσει σε κοίτη ποταμού που δεν έχει καθόλου νερό. Επίσης το πολύ νερό δεν είναι απαγορευτικό για το καγιάκ που μπορεί να πλέει κατευθυνόμενο από ένα έμπειρο καγιάκερ,  ενώ για τον πεζοπόρο μπορεί να είναι θανάσιμο, γιατί εαν παρασυρθεί από το νερό δεν έχει σχεδόν καμία δυνατότητα αντίδρασης είτε είναι έμπειρος είτε άπειρος, είτε έχει καλή φυσική κατάσταση είτε όχι.. Επίσης το καγιάκ προφανώς περνάει μόνο όπου υπάρχει νερό. Αντίθετα ο πεζοπόρος μπορεί να βρεί ευκολότερη πορεία περνώντας από τα βράχια. Στο παραπάνω άρθρο υπάρχει μία φωτογραφία που αποδεικνύει την αλήθεια των ανωτέρω. Σε κάποιο σημείο του Άσπρου ο καγιάκερ πέφτει από μία μεγαλούτσικη σκάλα, ίσως αυτή των δύο μέτρων, ενώ ακριβώς δίπλα άλλος καγιάκερ στέκεται στα βράχια που κατεβαίνουν ομαλά μέχρι κάτω.. Ο πεζοπόρος ασφαλώς θα κατέβει από τα βράχια και θα αδιαφορήσει για την σκάλα. Ίσως γιαυτό δεν προσέξαμε ούτε τη σκάλα των δύο μέτρων, ούτε αυτή των τριών μέτρων. Βέβαια σε μερικές οριακές περιπτώσεις, όπου ο καγιάκερ π.χ. επισημαίνει ότι υπάρχει μία μεγάλη σκάλα χωρίς δυνατότητα παράκαμψης, η πληροφορία αυτή ασφαλώς είναι χρήσιμη στον πεζοπόρο.
Το νερό του Άσπρου είναι κρύο, γιαυτό αν και την ημέρα της διάσχισης έκανε ζέστη, το κάτω μέρος της φόρμας ήταν απαραίτητο. Επειδή μάλιστα σε τρία τέσσερα σημεία το νερό είναι βαθύ και βρέχεσαι ολόκληρος, εάν η θερμοκρασία ήταν λίγους βαθμούς χαμηλότερη, θα είχαμε μετανιώσει που δεν φορούσαμε και το πάνω μέρος της φόρμας.

Κείμενο-Φωτογραφίες Ντίνος Δημητρακόπουλος  
Για φωτογραφίες πατήστε εδώ