Βαδίζοντας προς την Τρύπα του Αγραφιώτη, ο Φάνης μας έλεγε ότι σε απόσταση μίας ώρας κατάντι το Ρέμα της Φτέρης πέφτει στο ποτάμι, αφού περάσει ένα στενό πέρασμα, την Άπατη όπως το λένε οι ντόπιοι. Άπατη επειδή το πέρασμα ήταν πολύ βαθύ, χωρίς πάτο, η επειδή δεν το είχε πατήσει κανένας; Δεν ήξερε. Αυτό όμως που μας εντυπωσίασε ήταν ότι είχε πάει μόνος του στην περιοχή αλλά δεν είχε βρεί την Άπατη !!!. Το ομαδικό πνεύμα επέβαλε να την βρούμε μαζί. Πρέπει όμως να παραδεχθούμε ότι, επειδή ο Φάνης είχε μεγάλη εμπειρία στο rivertrekking, η απόφαση  αυτή έκρυβε ένα καλώς ενοούμενο  ανταγωνισμό. Αποφασισμένοι να βρούμε την Άπατη, μετά την Τρύπα του Αγραφιώτη μπαίνουμε στο ποτάμι και προχωράμε κατάντι.

Το ποτάμι είναι αρκετά πλατύ και αρκετά προβλέψιμο. Σε άλλη περίπτωση αυτό θα μας ενοχλούσε, σήμερα όμως το παραβλέπουμε γιατί σκοπός μας δεν είναι το περπάτημα. Από την ανυπομονησία μας να βρούμε την Άπατη ούτε που καταλάβαμε για πότε φτάσαμε στο ρέμα της Φτέρης. Πολύ κοντά στο ποτάμι τις όχθες του ρέματος ενώνει το γεφύρι της Ανηφόρας. Ανηφόρα είναι το ύψωμα πίσω από το γεφύρι. Τώρα προχωράμε μέσα στο νερό του ρέματος αφήνοντας πίσω τον Αγραφιώτη.  Ξαφνικά το νερό εξαφανίζεται. Μπροστά μας η κοίτη είναι ξερή.

Είτε από προαίσθημα, είτε από πείσμα, είτε από αισιοδοξία συνεχίζουμε την πορεία μας. Σε πολύ λίγο η επιμονή μας δικαιώνεται. Πρώτα ακούμε τον ήχο του και μετά βλέπουμε το νερό. Η ξερή κοίτη ξαναγίνεται ποτάμι. Όμως παρά την επιστροφή του νερού, είμαστε προβληματισμένοι. Το ανάγλυφο του τοπίου στην ευθεία του ρέματος δεν δείχνει ότι περνάει ρέμα από κεί. Σύντομα φτάνουμε σχεδόν στο τέλος και είναι φανερό ότι μετά υπάρχει μόνο το βουνό. Όμως το νερό είναι επίμονα παρόν. Από πού έρχεται. Αναγκαστικά το βλέμμα ακολουθεί το νερό και να σε ορθή γωνία ως προς το ρέμα, στα αριστερά μία μεγάλη χαρακιά στο βράχο μας εντυπωσιάζει. Όταν φτάνουμε κοντά διαπιστώνουμε ότι όλοι οι χαρακτηρισμοί ήταν σωστοί. Και απάτητη και άπατη και ερεβώδης η σήραγγα από την οποία περνάει το ρέμα της Φτέρης.

Αφού φτάσαμε έως εδώ δεν υπήρχε περίπτωση να σταματήσουμε. Τελικά η σχισμή στο βράχο ήταν αρκετά πλατιά και στα πρώτα βήματα υπήρχε φώς. Όταν προχωρήσαμε περισότερο το φώς λιγόστεψε πολύ γιατί δεν υπήρχε κανένα άνοιγμα ούτε στην οροφή ούτε στα τοιχώματα του περάσματος. Στο τέλος προχωρούσαμε ψάχνοντας με τα χέρια και τα πόδια. Είχαμε ήδη διαπιστώσει ότι το νερό στα περισσότερα σημεία δεν είχε βάθος, υπήρχαν όμως αρκετά και μεγάλα βράχια. Ευτυχώς ήταν λιασμένα από το νερό και έτσι οι συναντήσεις τους με τα γόνατα μας δεν είχαν συνέπειες. Συχνά σηκώναμε τα χέρια για να ελέγξουμε το ύψος της σήραγγας που ευτυχώς ήταν αρκετό. Κάποτε ¨είδαμε φώς στην άκρη του τούνελ¨. Σε λίγο βρισκόμαστε πάλι έξω. Μετά ακολουθήσαμε για πολύ λίγο το ρέμα. Δεν είχε νόημα να προχωρήσουμε πολύ, αφού ούτε είχαμε προγραμματίσει διάσχιση, ούτε είμαστε προετοιμασμένοι.
Η επιστροφή μέχρι το αυτοκίνητο, απλή διαδικαστική πράξη. Λάθος. Μετά την έξοδο του ρέματος από τα βράχια, στη δεξιά μεριά υπάρχει ένας όμορφος και αρκετά μεγάλος καταρράκτης. Τα νερά πέφτοντας κάνουν πολλές αλλά μικρές σκάλες. Έτσι ο καταρράκτης αποκτάει βάθος και φαίνεται πιο ψηλός. Εκεί πού πέφτει σχηματίζει μία μικρή αλλά κατακάθαρη λίμνη με γαλαζοπράσινα νερά. Στον πυθμένα της μπορείς να μετρήσεις τις πέτρες μία μία. Μπάνιο λοιπόν και οι απαραίτητες φωτογραφίες. 
Την ομορφιά της ¨άπατης¨ την  είδαμε στις φωτογραφίες  Μέσα στο φαράγγι τι να προλάβεις να δείς στο φώς του φλάς της μηχανής. Υποθέτω ότι και το υπόλοιπο τμήμα του ρέματος της Φτέρης είναι αξιόλογο, αλλά όλα τα λεφτά είναι η Άπατη. Από όσα ξέρω ο Φυσιολατρικός Όμιλος Πειραιώς (Φ.Ο.Π.) με αρχηγό τον Παύλο Ευαγγελίδη έκανε την πλήρη διάσχιση του ρέματος από Μοναστηράκι-Λιάκουρα-τοποθεσία Βλαχοπούλα (διανυκτέρευση)-Ρέμα Φτέρης-Αγραφιώτης. Το 2007, ο Πεζοπορικός Όμιλος Αθήνας (Π,Ο.Α.) με αρχηγό τον Νίκο Χαρίτο, έκανε την αντίθετη διαδρομή από την Τρύπα του Αγραφιώτη, ρέμα Φτέρης, Βλαχοπούλα (διανυκτέρευση), Λιάκουρα, Μοναστηράκι .Από το Μοναστηράκι υπάρχει χωματόδρομος κακής βατότητας για Βλαχοπούλα και στον κεντρικό δρόμο, μετά την διασταύρωση για Μοναστηράκι υπάρχει χωματόδρομος που κατεβαίνει και προχωράει για λίγο στη κοίτη του Αγραφιώτη. Με δύο γερά αυτοκίνητα, τύπου JEEP όχι SUV, η πλήρης διάσχιση του ρέματος μπορεί να γίνει χωρίς διανυκτέρευση στο βουνό. Πάντως για να μπείς από τη Βλαχοπούλα στο ρέμα θέλει εμπειρία και τύχη.

Για να μπορέσουμε να κάνουμε με άνεση τα παραπάνω, η εξόρμηση μας καλλίτερα να γίνει σε τετραήμερο (Αγίου Πνεύματος, Δεκαπεντάγουστος). Για διανυκτέρευση υπάρχουν πολύ καλά επιπλωμένα δωμάτια στα Άγραφα και στα Επινιανά. Το φαγητό δεν είναι πρόβλημα.

Την παραπάνω εξόρμηση έκαναν οι Γιάννης Αλευράς, Φάνης Βορεινάκης και Ντίνος Δημητρακόπουλος τον Ιούνιο και Αύγουστο του 2001.

Κείμενο-Φωτογραφίες Ντίνος Δημητρακόπουλος

Για φωτογραφίες πατήστε εδώ